Fajnie byłoby robić świetne rzeczy.
Pójść na naprawdę niszowy kierunek studiów, który cię kręci. Wziąć udział w talent show. Pojechać stopem do innego kraju. Założyć własną działalność. Spróbować swoich sił jako twórca. Napisać książkę. Założyć zespół. Słowem: zrobić coś fajnego.
Fajnie by było, ale coś cię blokuje – bo przecież się nie uda. Albo – bo nie wypada. Bo kiedyś będzie na to lepszy moment. Bo teraz czujesz, że jeszcze się do tego nie nadajesz i wydaje ci się, że takie rzeczy, to tylko w Erze, ale na pewno nie w życiu.
Więc jak wreszcie uwierzyć w siebie i zacząć robić te wszystkie fajne rzeczy, które cię omijają?
Bardzo dużo osób pod tekstami dotyczącymi realizowania celów i spełniania marzeń prosiło mnie, żebym napisała o tym, jak wreszcie uwierzyć w siebie i w to, że się uda zrobić coś, o czym sobie marzymy. Smutno mi się to czytało, bo rzeczywistość i komentarze pokazują, że więcej osób nie wierzy w siebie, niż wierzy… czyli większość z nas uważa, że jest niewystarczająco jakaś tam (mądra/zaradna/bogata/piękna/inteligentna/wygadana) , żeby osiągnąć to, co by chciało osiągnąć. Z tego powodu nawet nie próbuje i odkłada swoje cele na bliżej nieokreślone „kiedyś” – bo przecież teraz to nie wyjdzie.
Mam wrażenie, że w większości przypadków problem z tym, że nie próbujemy spełniać własnych marzeń nie polega na tym, że nie mamy pieniędzy, czasu albo chęci, tylko na tym, że nie wierzymy, że może nam się udać.
No i w sumie dlaczego by miało, skoro nikt was nie wierzy – nawet my sami?
JAK UWIERZYĆ W SIEBIE?
… i wreszcie mieć odwagę, by zacząć działać?
Zanim zacznę, słowem wyjaśnienia – to nie są takie hasełka, które ja sobie optymistycznie rzucam na odwal, bo mi jest łatwo – przecież jestem taka pewna siebie i zawsze działam. Nie; bardzo często wątpiłam w siebie i w to, że mi się coś uda, zwłaszcza, że przez całe życie wszyscy mi powtarzali, że moje plany są głupie i nierealne. Cały czas słyszałam, że to marzenia, bzdury, wymysły. Nikt mi nie kibicował. Czasami nawet Patryk wątpił (na przykład w to, by zakładać Codziennie Fit i to, by zostać trenerem).
I tylko dlatego dalej parłam do przodu, bo po pierwsze, starałam się stosować punkty, które podrzucam wam niżej, a po drugie – powtarzałam sobie zawsze, że nawet, kiedy nikt we mnie nie wierzy, to ja powinnam. No kurczę, chyba wiem, na co mnie stać, nie?
A ci, którzy podcinają ci skrzydła? Jeszcze im kopary opadną.
#1 POMYŚL, CO CI SIĘ UDAŁO

Nie wiem jak Wy, ale ja często mam tak, że nie widzę swoich osiągnięć, ale doskonale orientuję się w czyichś. Na przykład: jeżeli ja coś zrobię, to jest takie „eee, to było łatwe!„, ale jeśli zrobi to ktoś inny, uruchamia się we mnie podziw – „wow, jak ty to zrobiłeś! Gratulacje, świetnie!„.
Dobrze jest w takich przypadkach (i w sumie w każdym innym), przypomnieć sobie, że nam też się coś udało. Tak… po ludzku, usiąść na tyłku, wziąć kartkę papieru, włączyć folder ze zdjęciami albo przestudiować oś facebooka i zastanowić się, co nam w życiu wyszło. Jest to niesamowicie krzepiące, człowiek od razu jakiś taki większy i ważniejszy, a odbicie w lustrze pewniejsze siebie 🙂
Istnieje opcja, że możesz uważać, że nic ci się nie udało. Zdarza się. Warto wtedy wypisać chociaż to, w czym jesteśmy dobrzy, na czym się znamy. Jeżeli nie potrafimy zrobić żadnego z tych zadań – musimy zapytać najbliższych. Nie ma człowieka, który nic nie potrafi – jest tylko taki, który nie widzi, że robi coś piekielnie dobrze!
#2 WYMYŚL NAJGORSZY MOŻLIWY SCENARIUSZ
Ok, niewiara w siebie to jedno – wiem jak to jest, sama naprawdę często myślę, że nie podołam i że się nie nadaję do czegoś. Myślę jednak pozytywnie, więc zamiast załamywać ręce i chlipać nad swoją beznadziejnością z kubełkiem lodów, odwracam myślenie. Oczywiście, że nie przekonam w takim momencie siebie, że jestem najlepsza, ale zaczynam się zastanawiać – a co się stanie, jeśli to zrobię i mi nie wyjdzie?
Co najgorszego może się stać?
Czy kogoś będzie obchodzić moja porażka, serio? Czy wyemitują ją w telewizji? Czy świat się zawali, a niebo rozstąpi? Czy nagle ktoś usunie z internetu wszystkie zdjęcia śmiesznych kotów?
No nie. Nie stanie się tak.
Więc po co się tak spinać? W 99,9 % przypadków nawet jeśli się nie uda, zrobisz z siebie głupka albo coś nie wypali, to… nic się tak naprawdę nie stanie, więc nawet, jeśli uważasz, że jesteś beznadziejny, warto spróbować. To jak z grą w totka: albo wygrasz albo nie, ale jeśli znów kupiłeś los bez szczęścia, to w sumie oprócz złotówki nie straciłeś nic.
#3 ZADAJ SOBIE WAŻNE PYTANIE
Czasami trudno dać z siebie wszystko, jeśli kompletnie nie czujemy tego, co robimy. A bywa tak, jeśli na przykład, spełniamy marzenia czyjeś, a nie swoje. Ambitnych rodziców, którzy KONIECZNIE chcieli syna inżyniera. Chłopaka, który bardzo chciał wybitnie szczupłej i umięśnionej dziewczyny. Społeczeństwa, które przecież wymaga, żeby człowiek miał studia, i tyle.
Przykładów jest mnóstwo, sedno jest jedno: trudno się do czegoś przykładać, jeśli to nie jest twoje. A jeśli się do czegoś nie przykładasz, to raczej nie jesteś w to dobry. Nie jesteś w to dobry – przestajesz wierzyć w siebie, bo to dostrzegasz.
I tak w kółko.
#4 POMYŚL REALNIE
Wiadomo, że jeśli masz głos jak koza, a marzy ci się kariera Madonny, to może być trochę wygórowane marzenie. Jestem za tym, żeby sięgać daleko i nie bać się marzyć, bo tak naprawdę wszystko da się zrobić (w sumie w dzisiejszym przemyśle muzycznym dałbyś radę z tym głosem jak koza), ale warto też stać mocno na ziemi.
A co, jeśli twoje marzenie jest NAPRAWDĘ nierealne? Znajdź alternatywę albo przybliż się w jakiś sposób do tego marzenia. Nie możesz być modelką, bo masz 150 cm wzrostu? Spróbuj fotomodelingu. Nie możesz być gimnastyczką, bo jesteś już dorosła, a one zaczynają w dzieciństwie? Dlaczego nie spróbować pole dance?
Opcji jest mnóstwo, czasami tylko jesteśmy zbyt zaślepieni, żeby je zobaczyć.
Realny cel = więcej wiary w to, że się uda.
#5 POMYŚL, ŻE PRZECIEŻ NIE JESTEŚ…

… najgorszy. Wiem, że może to nie do końca „grzeczne” i „etyczne” myślenie, ale bardzo prawdziwe. Na przykład – kiedy zdajesz na egzamin i myślisz, że nie dasz sobie rady, pomyśl o tych wszystkich ludziach, o których słyszałeś (bądź może niektórych znasz) i którzy nie potrafią zawiązać sobie dobrze sznurówek, a zdali na prawko. Takich przykładów jest mnóstwo. Niektórzy naprawdę zachowują się, jakby zamiast mózgu mieli kalafior, a mimo to im w życiu idzie – więc dlaczego niby tobie ma nie pójść? Daj spokój, dasz radę!
NIECH LUDZIE W CIEBIE NIE WIERZĄ, ALE TY W SIEBIE ZAWSZE WIERZ.
– i na koniec motto, które właśnie powinieneś zapamiętać. Wszyscy mogą ci mówić, że jesteś do dupy. Ludzie mogą ci podstawiać nogi i wbijać noże w plecy. Mogą ci mówić, że nie uda ci się, że jesteś beznadziejny, że nic z tego nie będzie.
Mogą w ciebie nie wierzyć, ale ty w siebie zawsze wierz.
Ja w Ciebie wierzę 🙂 Piątka!


No cóż z codziennie fit się myliłem. Troszkę… :D:D
tak troszczeczkę troszkeniuśkę 😀
Kiedyś usłyszałam wprost: „nie uda ci się, bo nawet mi się nie udało” – może to idiotyczne, ale tak mi wjechało na ambicję, że nawet nie zauważyłam swojego sukcesu. A właśnie, że się udało! I mogłam sobie skreślić jedno z „życiowych marzeń”. 🙂
o rany, ten ktoś musiał być bardzo zgorzkniały 😀
Gratulacje ze spełnienia 🙂
Pewnego razu ktoś mi powiedział, żebym dała sobie spokój z konkursami, olimpiadami. Gdybym posłuchała, nie byłabym laureatką z geografii 😉
o, gratulacje! <3 No właśnie o to chodzi. Nie wiem, skąd się biorą ci ludzie, którzy za punkt honoru wyznaczają sobie podcięcie czyichś skrzydeł 🙁
Mialam tak samo. Musiałam walczyć o to, żeby nauczycielka biologii puściła mnie na olimpiadę w drugiej gimnazjum. Ze wszystkich, których zgłosiła, laureatką zostałam tylko ja. To smutne, kiedy nauczyciele „podcinają skrzydła” z zupelnie nieracjonalnych powodów, jak „jesteś za młoda”.
Mnie natomiast właśnie nauczycielka zachęciła do wzięcia udziału w konkursie. W połowie pierwszej klasy zauważyła, że sobie dobrze radzę, porozmawiała ze mną i tak oto wylądowałam na kółku unijnym. Miałam to szczęście, że trafiłam na tak fantastyczną osobę, która nadal we mnie wierzyła, nawet jeśli ja sama spodziewałam się wyniku poniżej progu punktowego.
U mnie problemem były zawsze inne osoby.
No bo jak nie ja to kto, prawda ? 😉 Zawsze trzeba sobie to powtarzać, wtedy się uda 😉
Dokładnie 🙂 No i pracować na to, by się udało 🙂
Oj kobieto dobrze gadasz ! 😀 Właśnie jutro mam zaliczenie już ostatnie, żeby przejść do sesji. Niby nic a jednak coś, i sama myśl, że przecież tyle studentów przede mną to zdało = pomaga, albo, że skoro zdałam maturę to (powinnam) i to zdać 😀 Zazdroszczę zakończenia sesji, moja się nawet jeszcze nie zaczęła >.<
Ale dam radę, no bo jak mnie będą chcieli wyrzucić drzwiami to wejdę oknem a jak oknem to wejdę kominem! A z marzeniami, warto o nie walczyć, chociaż czasami człowiek odpuszcza i później ciągle tego żałuje, ehh my to jesteśmy dziwną rasą. Czas zacząć planować jak spełnić marzenia ! 😀 Pozdrawiam
Trzymam kciuki za Twoje zaliczenie! Ja skończyłam sesję wcześniej, ale z drugiej strony zaczynałam rok w połowie września 🙂
Dasz radę na pewno. A jak nie – to są drugie terminy, zawsze idzie się dogadać! 🙂
” Wszyscy mogą ci mówić, że jesteś do dupy. Ludzie mogą ci podstawiać nogi i wbijać noże w plecy. Mogą ci mówić, że nie uda ci się, że jesteś beznadziejny, że nic z tego nie będzie.
Mogą w ciebie nie wierzyć, ale ty w siebie zawsze wierz. ”
Amen. 🙂
🙂
Niewiele jest rzeczy które denerwują mnie bardziej niż Ci wszyscy ludzie, którzy ciągle powtarzają tylko że „nigdy ci się to nie uda”. Znam kilka takich osób i naprawdę nie rozumiem co takiego daje im to całe udupianie innych. Zawsze gdy zdarzało mi się opowiedzieć im o moich planach kręcili z politowaniem głowami i mówili że „to niemożliwe”, „to głupie”, „a to nierealne i beznadziejne”
A ja? W pewnym momencie zaczęłam ich wszystkich olewać i dobrze na tym wyszłam 🙂
Mogłabym się pod tym podpisać. Ja mam zawsze „szalone” pomysły i jak opowiadałam je niektórym, to mieli wzrok w stylu „Boże, jaka naiwna”.
A potem co? Udało się 🙂
Punkt 5 bardzo do mnie trafia. Znam ludzi, ktorzy sa naprawde „nieogarniec” a jakos im to zycie idzie. Marta ja teraz prawka wlasnie zdac nie moge! 3maj kciuki!
Trzymam w takim razie bardzo mocno!
Widzę Harry’ego! 😀 Ja właśnie czytam Więźnia Azkabanu, po angielsku, i udaję, że to tak w ramach nauki języka 😛 A co do postu: Przyda się z pewnością, bo właśnie wczoraj skończyłam studia (tzn. jeszcze obrona) i myślę co to będzie dalej ze mną, czy może UWIERZYĆ w siebie i otworzyć firmę! 😀
Gratulacje!!!!!!
Czekam na wieści o firmie (teraz już musisz!) 😀
Ja mam problem szczególnie z drugim punktem. Nie robię czegoś, bo wydaje mi się, że jak się uda to zrobię z siebie głupka. Na szczęście, mam męża, który w takich momentach kopie mnie w tyłek. Daleko mi jeszcze do zrealizowania swoich marzeń, ale staram się działać podobnie, jak to opisałaś i idzie mi coraz lepiej. A tym osobom, które opisywałaś w punkcie 5 wychodzi właśnie dlatego, że są pewne siebie i nie zastanawiają się nad ewentualną porażką i dlatego wygrywają. Pozdrawiam :).
Czytam i próbuję wymyślić co najgorszego może się stać a ty mnie tu straszysz usunięciem wszystkich śmiesznych zdjęć kotów z internetu byłoby chyba faktycznie najgorsze! 😀
PS. Oglądając dzisiaj zdjęcia Nitki w pudełku doszłam do wniosku, że powiedzenie o kupowaniu kota w worku to już przedawnione, teraz wszędzie koty tylko w pudełkach 😀
Bardzo fajny wpis, szczególnie ta wypunktowana forma mi się podoba 🙂 widzę że masz podobny design do Janka Favre, zastanawiam się czy to nie jest nawet ten sam motyw 😀 aż podlinkuje ten wpis u nas na fb, a co tam 🙂
facebook.com/lichquinn
Cieszę się, że akurat dzisiaj trafiłam na ten tekst, dzięki! 🙂
Marta! Ten wpis i bardzo ciekawy tekst z podręcznika od polskiego, który dzisiaj przeczytałam (no proszę, jednak czegoś się uczymy w tej szkole) dały mi porządnego kopa. Masz rację w 100%-jesteśmy ograniczeni przez to co wypada, to co myślą inni, to co jest ryzykowne i to czego się boimy. Nie powinniśmy sami na siebie nakładać tych ograniczeń. Lepiej spróbować, niż żałować, że się nie spróbowało-brzmi jak puste hasełko, ale myślę, że nie jestem jedyną osobą, która z własnego doświadczenia wie, że jest w nim sporo prawdy. Świetny wpis-jak zawsze motywuje, aż mam ochotę wstać i zrobić coś fajnego! Niezależnie od tego, co na to powiedzą osoby, których opinia nie powinna mnie interesować. Piątka, Marta! Pozdrawiam 🙂
Wydrukowałabym sobie ten post i powiesiłabym na tablicy w pokoju! 😀
Dla mnie największym problemem jest właśnie: „a co sobie pomyślą inni?”. Nawet jeśli wiem, że najgorszy scenariusz wcale nie jest taki zły, albo jestem pewna, że umiem, że mogę to czy tamto zrobić, to i tak pojawia się u mnie blokada „nie, nie zrobię tego przy innych”. Czas przestać się bać i to zmienić 🙂
Dlaczego ten post pojawił się akurat w momencie kiedy wkurzałam się, że nikt nie bierze na poważnie tego co robię i ile pracy w to wkładam? :v Dzięki wielkie! <3
Piątka! :*
Dzięki Marta za ten wpis! Trafiłaś z nim idealnie <3
Piąteczka! 😀
Nie wiem co napisać bo kolejny raz czytając twój wpis mam wrażenie,że jest on trafiony idealnie do mnie hahah ♡, ale co do wiary w siebie to chyba nigdy nie bede jej miała ..
Właśnie mi to jest już szczególnie potrzebne e.e zwłaszcza, że szukam dziewczyny, a jestem nie za ładna… lolz >< dzięki że jesteś i piszesz!
Ja w siebie wierzę, wierzę, że mogę osiągnąć sukces, spełnić marzenia. Bo jak nie ja w siebie uwierzę, to kto inny? 🙂
Magdalen – zapraszam <3
To zaproszę do siebie 🙂 pela-hela.blogspot.com
Ja długo w siebie nie wierzyłam. Chociaż skonczyłam studia takie, jakie chciałam,nie pracowałam w swoim zawodzie (tak sie złozyło), i to był bład. Stłamsiło mnie to i zdusiło. Ale wyszłam z dołka i teraz wreszcie robię to co lubię.