Internet sprawił, że zrobiły się z nas śmierdzące lenie.Bądź ze sobą szczery: ile razy nie poszedłeś na spotkanie, bo najzwyczajniej w świecie ci się nie chciało? Kiedy ostatnio przełożyłaś znów jakąś wizytę, chociaż tak naprawdę nie było powodu? I do jasnej cholery, jak wiele razy zamiast opowiedzieć coś przy kimś, stwierdziłeś, że opowiesz to na fejsie? Tak wiem, to zdarza się prawie cały czas. To przerażające.Naprawdę, to cholernie dziwne, że kiedyś wystarczyło zadzwonić po kogoś domofonem i schodził na dół. Że stało się i woła
Internet sprawił, że zrobiły się z nas śmierdzące lenie.
Bądź ze sobą szczery: ile razy nie poszedłeś na spotkanie, bo najzwyczajniej w świecie ci się nie chciało? Kiedy ostatnio przełożyłaś znów jakąś wizytę, chociaż tak naprawdę nie było powodu? I do jasnej cholery, jak wiele razy zamiast opowiedzieć coś przy kimś, stwierdziłeś, że opowiesz to na fejsie? Tak wiem, to zdarza się prawie cały czas. To przerażające.
Naprawdę, to cholernie dziwne, że kiedyś wystarczyło zadzwonić po kogoś domofonem i schodził na dół. Że stało się i wołało jak debil pod balkonem, żeby ktoś wyszedł. Że kiedy mówiło się „okej, to przyjdę o 16.00” to było się o tej cholernej szesnastej, a nie spóźniało dwie godziny albo pisało pięć minut przed spotkaniem, że jednak nie da się rady przyjść.
Oficjalnie postanawiam, że od dziś mam gdzieś takich ludzi. Serio.
 |
| Nitka też ma gdzieś takich ludzi. Razem robimy dziś PRAWDZIWE spotkanie. Bez internetu. |
Jestem oficjalnie rozczarowana tym, co się z nami porobiło. Tym, że chociaż otaczamy się milionem kalendarzy to coraz większą trudność sprawia nam umówienie się na kawę albo wieczorne piwo. Że mimo tego, że wszyscy tak trąbią o tym, że trzeba się wreszcie zobaczyć i coś obgadać, to wszystko kończy się tak samo: cholernym wieczorem na fejsowym czacie, bo przecież tak jest o wiele wygodniej.
PRZEZ INTERNET ŁATWIEJ
Oczywiście, że sieć nam dużo ułatwia. Możemy skontaktować się z kimś w trzy minuty i w ciągu następnej otrzymać odpowiedź. W pięć sekund stworzymy wydarzenie na facebooku i zaprosimy pięćdziesiąt osób. Ba, dzięki internetowi nasz związek na odległość zaczyna nabierać większego sensu, bo możemy codziennie ze sobą rozmawiać i lepiej znosić rozłąkę. To wszystko jest takie cudowne, prawda?
Do czasu. Do momentu, w którym rozleniwiamy się na tyle, że nie chce nam się podejść dwie ulice dalej do koleżanki, bo przecież możemy ją poprosić o notatki na czacie, a ona nam je zeskanuje i wyśle. Do chwili, w której spotykamy kogoś na ulicy i zapewniamy, że KONIECZNIE musimy się spotkać, a potem i tak całą historię swojego życia opowiadamy na komunikatorze, bo przecież realne spotkanie to taki cholerny wyczyn: umówić się, ubrać i tę samą historię przedstawić w realnym życiu popijając herbatę. Czy to nie jest dla was chore? Chociaż odrobinę?
BRAK SZACUNKU
Za tym zachowaniem idzie coś innego – przestajemy mieć szacunek do czyjegoś czasu, bo dzięki internetowi możemy w pięć sekund odwołać spotkanie i nie musieć się z tego tłumaczyć. Ot, wystarczy napisać krótki tekst i mieć wszystko z głowy. Mając w dupie to, co może pomyśleć sobie ta druga osoba. Tak jest przecież prosto i przyjemnie, bez konfliktów i co najważniejsze – bez trudu.
Denerwuje mnie niesamowicie, że ludzie przestają szanować swój czas. Że umawiają się, a potem dwie godziny przed spotkaniem dzwonią i mówią, że nie mogą przyjść, zostawiając mnie urobioną po łokcie w kuchni i szykującą danie dla – jak się okazuje – nikogo. To irytujące, kiedy ustalamy coś tydzień wcześniej, człowiek zajmuje sobie weekend, a potem dzień przed dowiaduje się, że nic z tego nie będzie. No do jasnej cholery, serio? Naprawdę? Czy można być większym egoistą?
CO SIĘ STAŁO?
Może to i nie wina internetu; może po prostu, w toku rozwoju, ludzie się zmienili. Porzuciliśmy przecież maczugi, dawno temu nie używamy już mieczy, więc dlaczego byśmy nie mieli ze zwierząt stadnych przemienić się w zwierzęta… zajebiście leniwe? Takie, które widzą tylko czubek swojego nosa i koniec swojego tyłka. Które patrzą na to, aby im było wygodnie. Które potrzebują innych ludzi wtedy, kiedy mają w tym jakiś interes. Przeraża mnie to: świadomość, że niczego nie można być pewnym. Że tak trudno coś razem zorganizować. Że gdy dochodzi do spotkania, to połowa ma oczy wlepione w telefon i przegląda fejsa, nie używając przy tym ani jednego procenta mózgu. Co się stało z prawdziwymi ludźmi? Takimi z krwi i kości, do których się dzwoniło i którzy przychodzili, robili coś razem, spotykali się. Gdzie są ci wszyscy, którzy na górze swojej piramidy stawiali innych ludzi, a nie komputer i kompletnie bezmyślne przyjemności?
Jak tak ma być, to ja wysiadam. Cofam się do lat dziewięćdziesiątych, zabieram ze sobą Patryka i wracamy do czasu, kiedy wszystko było łatwe: kiedy po przyjaciółkę dzwoniło się domofonem i miał się pewność, że zejdzie, kiedy do kumpla darło się pod balkonem i szło spędzić razem czas, kiedy przychodziło się do kogoś i telewizor był wyłączony, bo wcale nie musieliście oglądać filmu, żeby się ze sobą nie nudzić.
Pewnie zastanawiacie się, dlaczego dodałam takie a nie inne zdjęcie. Zrobiłam tę fotkę w trakcie moich przygotowań do małej imprezy halloweenowej, którą organizujemy z Patrykiem i która odbędzie się dzisiaj. Zaprosiliśmy swoich znajomych i wiecie co?
Na pewno nie włączymy komputera.
A jeszcze bardziej irytującą sprawą jest włączanie smartfona,pada czy innego dziadostwa i pokazywanie czegoś z youtubea/facebooka podczas imprezy -.- Już chyba wolałabym by odwołali wizytę i siedzieli sobie sami z zabaweczkami. A co odwoływania-ja tam zła nie jestem. Mamy już własne życie,studia,pracę,nauke czy projekty. Często coś po prostu się dzieje i nie można wpaść 😉
Dokładnie – zamiast zająć się rozmową wszyscy pykają w Angry Birdsy…
Nie do końca zgadzam się z wnioskiem, że odwoływanie spotkań 'oko w oko’ jest spowodowane naszym coraz większym uzależnieniem od internetu i tak jak Olala widzę w tym raczej coraz większy natłok zajęć związany z dorosłym życiem:)
Ja mam ciut inaczej. Moi znajomi, których nie mam dużo, prawie wcale, wiedzą, że do mnie nie można przyjść bez pytania, umówienie się. że prędzej będę udawać, że mnie nie ma. To moje przewrażliwienie, wiem. Bo nie lubię pokazywać się w wersji roboczej. Ale jak się z kimś umówię (najlepiej nie u mnie, mój zamek, pilnuję prywatności) to trzeba iść. Jak ktoś zwyczajnie zrobi mnie w * to się nie umawiam już. A na pewno nie na serio, może gdzieś jak będzie mi po drodze. Szacunek to podstawa. Może jestem za surowa i za bardz ograniczona… Z umawianiem się i wizytami tak mam.
Jak dobrze, że poruszyłaś ten temat! Zgadzam się z Tobą w 100%…
Mnie ostatnio zaskoczyła przyjaciółka…zdradziłam jej że pisze bloga…Wczoraj dzwoniła do mnie, nie mogłam odebrac, wysłała sms, że czyta mojego bloga…oddzwoniłam po godzinę a ona mi mówi że nie musiałam dzwonić, bo wie co u mnie , czytała ostatnieo posty…Przyznam uczciwie…zasmuciło mnie to…ja zawsze wolę się spotkać , lub choć pogadać przez telefon…
Jak dobrze, że nie znam takich ludzi.
Może jest to też związane z chronicznym brakiem czasu. Dla mnie dobra jest zbyt krótka, ale jednocześnie mam w sobie taką cechę, że jeżeli się z kimś umówię, to stanę na głowie, aby się stawić NA CZAS. To kolejna bolączka współczesności.
Też jestem za pełnowartościowymi spotkania. Nie ma nic przeciwko, żeby ktoś odebrał sms’a czy oddzwonił do mamy (to należy zrobić!) podczas rozmowy, ale dokarmianie Poo wkurza mnie jak mało co.
Nitka <3
To ja cofam się do tyłu razem z wami 😉
Nie podoba mi się w jakim kierunku pędzi świat 😉
Jeśli mam być szczera to raczej nie jestem osobą, którą opisujesz i trochę zdziwiły mnie te wszystkie słowa, ale w sumie po głębszym przemyśleniu doszłam do wniosku, że ludzie jednak rzeczywiście często idą na łatwiznę i wolą odpuszczać spotkania i załatwiać sprawy przez Internet etc. Strasznie dobijające i mam nadzieję, że mnie to nie czeka 😀
Jak zaczynałam czytać pomyślałam „przesadzasz kobieto -takie czasy”, ale im więcej czytałam, tym bardziej robiło mi się przykro… znam to i to dobrze. Przyjaciółka wolała wisieć ze mną na telefonie, zamiast spacerować w ciepłe dni z naszymi dziećmi po parku. Miałam też odwrotną sytuację.
Moja ex „przyjaciółka” narzucała mi się tak perfidnie na spotkania, a ja nie umiem (nie umiałam) mówić „nie”. Nie dość że kilka godzin spędzałyśmy razem to jeszcze dobijała się do mnie na telefon, gg (z którego później zrezygnowałam) i fb (w którym musiałam wyłączyć czat). Nie miałam spokoju. Byłyśmy w szkołach średnich, więc co spotkanie piłyśmy browarka, ale wiadomo, ja pieniędzmi nie srałam, ona tak. któregoś dnia potrafiła mi powiedzieć, że jak nie mam na piwo to jej się nudzi ze mną… :/ to już szczyt chamstwa.
Nawet sama zauważyłam, że najlepiej się bawię ze znajomymi z dodatkiem alkoholu, a tak przecież być nie powinno!
Dzięki za tego posta Marta :*
Muszę przyznać, że facebook jest zajebiście wygodny bo komunikujesz się z kimś siedząc w rozciągniętym dresie w dziwnej fryzurze na głowie a nawet jeśli używasz kamerki to i tak musisz wysprzątać tylko tą widoczną w kamerce część pokoju i ubierasz ładną bluzkę. Fakt faktem stałam się przez to leniwa. Często nawet nie chce mi się ruszyć tylko do sklepu.
A co ja mam powiedzieć? Jako pedagog cały czas rozkminiam, jak odciągnąć dzieciaki od kompów i nauczyć je żyć tak, jak my żyliśmy w latach 90. i pierwszych latach po 2000 roku. Jak wrócić do normalności? Noł ajdija.
Dałaś mi do myślenia. Sama czasem tak robię, idę na łatwiznę. Łatwiej mi do kogoś napisać na fb niż zadzwonić a i nie muszę od razu odpisywać, mogę nawet w ogóle nie odpisać albo zakończyć pisanie bez słowa pożegnania.. I często też wyciągam telefon na spotkaniach. Już nawet nie wiedząc dlaczego to robię, z przyzwyczajenia, głupoty a może z malejącego zainteresowania.. taa.
Zgadzam się z tobą w 100%. Ja jestem strasznie wyczulona na ten brak szacunku do ludzi, który niestety postępuje. Sama staram się z tym walczyć, ale niestety sama nic nie zdziałam, tylko niepotrzebnie się denerwuję. Jak ktoś ma urodziny to dzwonię lub wysyłam sms żeby złożyć życzenia, bo te setki życzeń od niby znajomych na fb działają mi na nerwy. Nie wspomnę już o odwoływaniu spotkań przez fb. U siebie pisałam kiedyś o tym jak pracownica poinformowałam mnie na fb, że nie przyjdzie do pracy- szczyt szczytów:/ Wydaje mi się, że jest niestety coraz gorzej i ciężko będzie z tym walczyć.
Prawda, a najbardziej mnie właśnie denerwuje to że ludzie w tych telefonach siedzą na fejsie… ;/
I ostatnio byłam bardzo rozczarowana, że w plusie zamiast dostać dodatkową kasę na rozmowy dostałam pakiet internetu którego nigdy nie wykorzystam.. tak mogłabym porozmawiać z mamą która jest daleko..
Nie poszłam razem z postępem do przodu i mam mój telefon już prawie 4 lata i nigdy nie miałam w nim internetu. Z chęcią spotkałabym się z koleżanką ale po przeprowadzce jako takich nie mam blisko, ale jak któraś jest w pobliżu to wpada bez zapowiedzi nawet co mnie bardzo cieszy.. :))
no przerazające to jest…
btw. tamten poprzedni szablon bardziej mi sie podobał 🙂
internet powinien pomagać w umawianiu się, spotykaniu, a tym bardziej on coraz częściej zastępuje te spotkania. niestety, takie czasy…
Cholernie się cieszę, że nie miałam nigdy do czynienia z zachowaniami, które opisałaś. Na szczęście w moim otoczeniu nic takiego nie ma miejsca, nawet nie zdawałam sobie sprawy, że takie rzeczy się dzieją. Nie jest tak źle, nie wszyscy są tacy 🙂
Dobrze, że o tym piszesz. Niby jest postęp, rozwój, które mają nam ułatwić życie, ale czy rzeczywiście to wychodzi na plus? Ja często porównuję obecne dzieciństwo do tego, gdy ja byłam mała i całe dnie siedziałam na dworze. A teraz? Na placach zabaw są pustki, więc co się dziwić starszym, jeśli małym dzieciom do szczęście potrzebny jest teraz tylko komputer… Przykre i to bardzo. Fajnie byłoby to zmienić i lubię czytać, że ktoś tak robi. Ja sama często wyciągam swojego chłopaka do ludzi, na spacer, gdziekolwiek, aby tylko nie siedzieć w domu i oglądać filmy.
Uwielbiam właśnie jak przez to, że ludzie nie wychodzą na spotkania i wrzucają na facebook’a jakieś badziewne fotki jak piją kawe lub sączą drinka zaśmiecając jednocześnie tablicę. Wystarczy, że mam mase reklam na profilu to jeszcze jakies nie interesujące mnie rzeczy musze ogladac. jak tak bardzo chce się dzielic ze znajomymi to niech wybierze opcje tylko dla wybranych znajomych czy tam bliskich
KUPIŁAM HANTELKI
BĘDĘ ĆWICZYĆ
O BOŻE
u mnie to zależy od pory roku. I to nie jest tak, że mam znajomych gdzieś czy coś tyli czasem po prostu nie wyrabiam. Mieszkam na wsi i lubię to miejsce i prace z tym związaną, ale w większości przypadków nie da sie tego przełożyć, dlatego ilość moich prawdziwych znajomych do których mogę o każdej porze dnia i nocy nie jest zbyt duża, ale za to pewna i wystarczająca. Najbardziej denerwuje mnie to gdy ktoś zwyczajnie robi mnie w ciula bez żadnego poważnego powodu. typu za 5 dwunasta się mu odechce. Po co zawraca mi głowę?
Bardzo życiowy temat. Ostatnio nawet, tworząc sobie postanowienia do zrealizowania na kolejne pół roku umieściłam w nich i wzmiankę o stawianiu bardziej na realne kontakty twarzą w twarz i wspólne spędzanie czasu niż wirtualne pisanie…
OK, dużo ułatwia takie pisanie czasem, ale jak się przyjaźnić, kiedy się kogoś wieki nie widzi i nie można się do kogoś przytulić, być obok, spojrzeć sobie w oczy? Nie chcę…
Z tym odwoływaniem… cóż, różnie bywa, choć na pewno jest to irytujące.
Uściski
Wolę się spotykać z ludźmi na żywo. Jeżeli wiem, że nie mam czasu (bywa, że tak się po prostu układa), to albo się nie umawiam, albo odwołuję spotkanie przynajmniej dzień wcześniej. To świadczy o szacunku dla drugiej osoby. Jasne, coś czasem może wypaść, coś może się stać. Ale nie za każdym razem, kiedy próbujemy się z daną osobą umówić. Gdyby ktoś z moich znajomych wiecznie tak odwoływał spotkania, to po prostu doszłabym do wniosku, że wcale nie chce się ze mną spotykać i wstydzi się do tego przyznać wprost.
Wyjątkowo irytującym przyzwyczajeniem niektórych moich znajomych jest za to pokazywanie w czasie spotkania jakichś pierdół z internetu. Mam komputer w domu i głupich filmików mogę sobie poszukać sama. Nie po to spotykam się ze znajomymi…
Ponoć wraca „moda” na spotkania w realu 😛 Młodzież, wg badań kogoś tam skądś tam, odwraca się ponoć od Facebooka. Pisanie z ludźmi na gg czy tam na FB daje nam tę swobodę, że mamy czas na odpowiedź i wykorzystujemy to na przemyślenie jej i podrasowanie. Mi się najprościej w świecie nie chce pisać, więc jak ktoś na FB mnie zaczepia to pytam „a mogę do Ciebie zadzwonić?”. Na szczęście mam grupę ludzi, która woli pogadać i spotkać się na żywo.
Och, z całego serca nienawidzę, kiedy ktoś mi tak na 2h przed albo i jeszcze później odwołuje spotkanie. Ja, jeżeli jest możliwość, że mogę się nie pojawić, to z góry uprzedzam o sytuacji albo jak nagle wynika jakaś okoliczność, to od razu informuję, a nie czekam do ostatniej chwili, żeby, kurczę no, druga osoba nie nastawiała się na wizytę z osobą widmo. Facebook i inne komunikatory bardzo ułatwiają życie i ja sama bardzo lubię z nich korzystać, bo, po prostu, jest szybciej i niestety nie mam czasu spotkać się tak często z tyloma osobami, z iloma bym chciała, więc chat na Fb bywa bardzo pomocny, ale zwariowałabym, jakbym czasem nie wyskoczyła ze znajomymi na kawę i ploteczki czy coś takiego, żeby po prostu pogadać z żywym człowiekiem, a nie tylko klepać w klawisze komputera.
Bo cała ta technologia zaczyna nam życie zastępować, a nie ułatwiać. Jasne, nie wszystkim, nie wszędzie – ale często niestety tak właśnie jest. Nie mamy czasu wyjść, ale mamy czas na Twittera. Nie idziemy na kawę, ale trzaskamy posty na FB … I tak dalej, i tak dalej.
Internet dużo ułatwia, ale rzeczywiście…o ile lepiej jest gdzieś wyjść, spotkać się z kimś osobiście, niż siedzieć samotnie w domu przed monitorem. Tylko jakoś na to spotkanie trzeba się umówić, a tutaj niestety fejs i telefony sprawdzają się całkiem dobrze;)
komp jak komp, dla mnie służy do słuchania muzyczki i do blogowania. no, również do pisania pracy licencjackiej, co sprawia, że ostatnio zupełnie nie mam ochoty go włączać…
ale telefony! OMG, jak ja nienawidzę telefonow! spotkanie towarzyskie – udało się odciągnąć ludzi od kompa WOW – i nagle takie spostrzeżenie: 4/5 osób siedzi w swoim wypasionym phonie, ponieważ:
a) musi sprawdzić co tam na FB
b) dodać fotkę ze spotkania na Instagrama
c) musi nakarmić Pou i się z nim pobawić (?!)
d) mama dzwoni
e) zmienić tapetę
f) cokolwiek innego
no cóż, ręce i majtki opadają…
smutne i niestety prawdziwe….
Lubię wchodzić na Twojego bloga, bo wiem, że cały artykuł przeczytam z zainteresowaniem od początku do końca. Jednocześnie nie męczy mnie myśl: „Ile ona może pisać na ten temat? Już koniec? Nie? Db, wyłączam to :P” Podsumowując, uważam, że będziesz kiedyś dobrą felietonistką.
Co do tematu, też mnie denerwuje fakt, że ktoś „nie ma czasu się spotkać”, a potem siedzi na fb ;/
Odwoływanie spotkań – no cóż… czasami może coś komuś wypaść, ale jeśli to się zdarza non-stop, to sorry – nie będę marnować mojego czasu dla kogoś takiego 😉
Bardzo dobry post