Jest godzina 22:30. Jestem cała spocona, bo właśnie przed chwilą skończyłam trening. Chciałabym się wykąpać i iść spać, ale wiem, że zanim to zrobię, mam jeszcze jakieś kilkanaście rzeczy do zrobienia. Praca, kolacja, znowu praca, trochę małych spraw do załatwienia, wyjąć pranie, umyć naczynia, umyć siebie, przebrać się w za duży t-shirt i wreszcie – spać. Tak właśnie wygląda spełnianie marzeń.
To nie droga usrana słonecznikami i tulipanami, tylko kamienista ścieżka z czarnym szlakiem.
Ludzie myślą, że marzenia są przyjemne.
Że to wszystko jest takie wspaniałe i z bajki, że leżymy sobie w łóżku, jak królewny, i pewnego dnia dzwoni budzik, my stawiamy nasze bose stopy na zimne panele i nagle ktoś puka do drzwi.
Otwieramy – a tam marzenie. Nasze. Spełnione. Włazi do domu, rozwala się na kanapie i pyta, gdzie trzymamy chipsy.
A potem wszyscy żyją długo i szczęśliwie.

Tyle, że to tak nie wygląda.
To znaczy – moment spełniania marzenia – może tak. Albo nie, jednak nie. Moment spełniania marzenia to jak pierwszy gryz niesamowicie dobrego ciastka, takiego najlepszego na świecie. Ja mam słabość do wuzetek, więc dla mnie moment spełniania marzenia to jak pierwsza łyżka pełna najlepszej możliwej wuzetki.
Ale cała droga, żeby zjeść tę wuwuzetkę, czyli sam proces spełniania marzeń? Czasami przyjemny, a czasami tak beznadziejny, jak drzazga wbita tak głęboko, że nie można jej wyjąć i się trzeba z nią męczyć.
JAK WYGLĄDA SPEŁNIANIE MARZEŃ W PRAKTYCE
Ponieważ widzicie, spełnianie większości marzeń (nie wszystkich, rzecz jasna), wymaga wysiłku. Czasami wymaga tego, żeby nastawić budzik o godzinę wcześniej, a czasami wymaga przewartościowania swojego całego życia po to, żeby dojść do tego, do czego chcemy dojść.
Spełnianie marzeń jest jak nauka na bardzo ważny egzamin: trzeba to robić systematycznie i z sercem. Wtedy przynosi efekty. Problem polega na tym, że większość ludzi nie potrafi systematycznie, więc robi tylko z sercem, próbując szaleńczymi zrywami raz na pół roku coś zdziałać. Oczywiście się nie udaje, więc oczywiście się zniechęcają.
Oczywiście.
Spełnianie marzeń nie wygląda jak w Milionerach albo Familiadzie. To nie polega na tym, zazwyczaj, że przychodzi Karol Strasburger i daje nam nagrodę za to, że potrafiliśmy na pięć sposobów powiedzieć słowo owca, albo że przychodzi Robert Janowski i daje nam kuferek słodyczy i pieniądze, bo odgadliśmy po jednej nutce, że to śpiewa Beata Kozidrak. Nie. Marzeń się nie dostaje. Na marzenia sobie trzeba zapracować.
Tylko ludzie tego nie czają.
MAŁO KTO MA SZCZĘŚCIE
Ludzie widzą w systemie zero jedynkowym. Że albo się ma szczęście i się spełnia marzenia, bo się założyło facebooka i jest się milionerem, albo się szczęścia nie ma, haruje się za średnią krajową albo i niżej, ma się kredyt na mieszkanie, pracę, której się nie lubi i małżeństwo, które wcale nie jest udane. Jedno albo drugie. Tylko wybrańcy spełniają marzenia, jakieś gwiazdy, Bednarki, Wojewódzkie, Bajmy, Madonny. Nie zwykła Krycha z warzywniaka, o nie, Kryśce się spełnianie marzeń nie należy. Bo przecież gdyby się należało, to by już dawno przyszło.
Bo Kryśka nie pomyśli, że może zamiast czekać jak śpiąca królewna na Shreka i osła, powinna coś sama pomyśleć, coś sama zacząć robić i co najważniejsze – robić to regularnie i z oddaniem. Kryśka woli myśleć, że ludzie, którzy właśnie coś robią, to ludzie, którzy rzucili się w wyścig szczurów, to nieszczęśliwi, zapracowani, pracoholicy z problemami z nerwami, żołądkiem i alkoholem. A potem, kiedy się im udaje, Kryśka mówi:
– to przez znajomości!
– przez łóżko!
– ma kuzyna w zarządzie!
– łapówkę dał!
– udało mu się!
Bo Kryśka nie wpadnie na to, że ten sukces to nie pół roku pracy, nie rok pracy, tylko kilka lat ciężkiej roboty.
BO SIĘ ZMĘCZĘ
Nie mówię tu o tym, żeby się przepracowywać, rezygnować z odpoczynku, z regeneracji, z kontaktów z innymi, z zabawy. Trzeba umieć połączyć te wszystkie rzeczy i wiedzieć, kiedy odpuścić, a kiedy przykręcić śrubę – to fakt. Niestety, drugi fakt jest taki, że większość z nas zamiast przykręcać śrubę, to ciągle ją luzuje, bo przecież się zmęczy i będzie koniec świata. Kapcie mu spadną.
Mam wrażenie, że większość z nas zachowuje się jak nastolatki na lekcji w-fu. Nie chce im się ćwiczyć. Nigdy. Bo się zmęczą, spocą, włosy się rozwieją, makijaż robiony mascarą z Bravo się zmyje i co wtedy? Dlatego sobie odpuszczają, piszą zwolnienie na kolanie, dają nauczycielowi, załatwione.
I my też tak sobie załatwiamy życie. Codziennie piszemy sobie zwolnienie, bo przecież nie ma co się zaharowywać, nie ma co się męczyć, nie ma co przesadzać, że przecież jeszcze będzie czas na takie rzeczy jak spełnianie marzeń. Na przykład na emeryturze. Może wygra się w totka, albo w zdrapkę i marzenia same przyjdą.
Szkoda tylko, że w życiu najczęściej same to przychodzą trzy rzeczy: grypa, starość i własny pogrzeb.
Marzenia nie.

Cholernie dobry tekst…i taki prawdziwy…
Pokonajmy lenia i strach, bo WARTO <3 🙂
Dobranoc :)))
Miałam problem z motywacją, od trzech tygodni mi się nie chce.
Właśnie poczułam się zmotywowana i nastawiam się, że jutro wstanie zupełnie nowy dzień 🙂
Jestem nastolatkiem, który nie lubi ćwiczyć na wfie i nie ćwiczy. Przyznaje się. Bo się nudzę i jestem beznadziejna w siatkówce (gramy w nią cały czas). I czuję się teraz jak na tych wfach – jak ostatni nieudacznik. I musze ci przyznać, że ten tekst miażdży. Dziękuje, pozdrawiam
Bosz, od ukończenia szkoły przeze mnie minęło już prawie 7 lat a jak napisałaś o tej siatkówce to aż mnie przeszły dreszcze… Też nigdy nie umiałam, nie lubiłam a całe gimnazjum i liceum nie robiliśmy nic innego. I jak wybierane były drużyny to zawsze byłam ostatnia 🙁
Siatkówka to było moje przekleństwo w szkole – do niedawna był to mój synonim znienawidzonego sportu, który kojarzył się tylko z kiepską kondycją i słabymi umiejętnościami. Zrozumienie, że inne dyscypliny nie muszą się wiązać z przykrymi doświadczeniami, zajęło mi całe studia i jeszcze trochę! Odkąd dotarło do mnie, że ćwiczenia indywidualne (pływanie, trening w domu) to mój żywioł, wreszcie mam ochotę dbać o swoje zdrowie i figurę. Każdy trening kończę z uśmiechem. Powodzenia w szukaniu swojej ulubonej aktywności, sport nie kończy się na szczęście na w-fie:)
Łączę się w bólu. Sama na wfie przeżywam katusze, bo dziewczyny grają tylko w siatkę (przecież inne sporty dla kobiet nie istnieją), a ja zupełnie sobie z tym nie radzę. Nie umiem, nie lubię i unikam jak mogę :/. Stąd ciągłe odpuszczanie sobie ćwiczeń i kiepskie oceny :/.
U mnie to kosz, albo siatka. W nogę nie, bo trzeba biegać, bieganie na czas nie, bo ja nie umiem, bo się zmęczę( no heloł, bieganie to zło ostateczne, tak?!), bo mi się majkaping rozmaże …
Miałam dokładnie tak samo jak wszystkie piszecie… Kurde, może trzeba się zbuntować? Wiadomo, że najprościej dać klasie piłkę i niech sobie grają, ale chyba nie o to chodzi?
Ja teraz nawet ze znajomymi latem nie chcę w nic grać, bo się boję, że zepsuję innym grę… Za to siłownia, rolki, ćwiczenia w domu – super 🙂
*tę wuwuzetkę 😉
dzięki, za późna godzina 🙂
A to nie jest tak, że narzekanie jest łatwiejsze? Zaryzykuję stwierdzeniem, że narzekanie jest na pierwszym miejscu w liście TOP 10 wśród dolegliwości świata. A może nie świata tylko Polaków? Och i jeszcze zazdrość bo sąsiad zza płota kupił nową kosiarkę, samochód, kuwetę dla kota.
Marta, jak ja lubię Cię czytać! 🙂 Właśnie ostatnio (po dłuuugim czasie) doszłam do tego, że jeśli ma się coś niefajnego w życiu – np pracę, której się nie lubi – można to zmienić. Można, a nawet trzeba! Sama perspektywa zmiany dodaje skrzydeł. A że trzeba będzie przy tym pracować, może więcej niż wcześniej – cóż, to są koszta. Ale jeśli mam robić coś, co daje mi satysfakcję, to mogę się spocić 😉
Pozdrówki!
O, ja wyznaję tą zasadę bardzo namiętnie 😀
Zrozumienie tego, co napisałaś zajęło mi jakiś czas, teraz wiem, że do marzeń dochodzi się małymi krokami. Chce mieć ładne ciało? Ćwiczę, codziennie, owszem nie zawsze mogę, bo są sprawy losowe, ale jednak, trzymam dietę, mimo, że ulegam pokusom.
Chce zmienić pracę? Uczę się. Też z porażkami, ale nie poddaje się. Ale ludzie sami muszą to zrozumieć, nic do nich nie dotrze mówiąc i pisząc. 🙂
Pozdrawiam!
To prawda, ale jednak mimo wszystko można w nich obudzić nutkę refleksji nad sobą 🙂
„Otwieramy – a tam marzenie.” 🙂
Piszesz lekko o tematach nielekkich. Jednocześnie swoją postawą potwierdzasz, że przedstawiony model systematycznej pracy to nie czcza gadanina. Zachwyca mnie to.
Dziękuję, Weronika!
Marta! Przepięknie piszesz o życiu, o tym co ważne, w sumie o tym jak powinno być a zwykle nie jest… Czytam i w większości zgadzam się, to bardzo trafne, masz talent! Podziwiam, zazdroszczę, gratuluję – bloga i podejścia do życia 🙂 Chciałabym zostawić problemy za sobą i zacząć żyć podobnie, bo warto brać z Ciebie przykład 🙂
Bardzo Ci dziękuję!
Świetnt tekst. Szkoda, ze jest w nas tyle zazdrosci. Zamiast brać przykład z ludzi sukcesu to niektórzy tylko potrafią przecedzić przez zęby 'głupi to zawsze ma szczescie’.
no, niestety. 🙁
Pracowitość, systematyczność, wiara i świadomy cel. Jesteś przykładem, że można. Szkoda tylko, że masz rację i większość młodych (i nie tylko) osób czeka, aż wszystko zostanie podane na srebrnej tacy. Zamiast wykorzystywać ogólnodostępne narzędzia, których nie było kilka czy kilkanaście lat temu wolą narzekać, odwlekać, „olewać”, a potem najczęściej wypowiadają się o czymś o czym nie mają bladego pojęcia i nigdy w życiu nie „zmęczyły” się pracą, obowiązkami. Pozdrawiam
No właśnie, mam wrażenie, że całkiem sporo osób jest bardzo roszczeniowa – to strasznie niefajne.
Dla mnie to nastawienie budzika godzinę wcześniej z myślą, że to przybliża mnie o krok do spełnienia marzenia – to prawie jak przedsmak ciastka. Mogę już na nie patrzeć i wąchać i czuć dreszczyk emocji na jego myśl :). Miłe uczucie i daje kopa, by czasem nastawić budzik dwie godziny wcześniej ;).
dla mnie takie jest planowanie 😀
Hejka 😀
Świetny post ! Twoje teksty, filmy czy zdjęcia motywują mnie !
Jestem w pozytywnie zaskoczona zmianą „wystroju” bloga. Cudo <3
Dziękuję!
niestety dużo Kryśka ma racji ja pracuję ciężko, mam wykształcenie, jestem na każde zawołanie a awanse w „mojej pracy” niestety tak się odbywają możecie wierzyć czy nie awansują ludzie z zerowym zapałem z brakiem wiedzy tylko dlatego że mają plecy w kadrze i inne znajomości..przykre to jest bo człowiek naprawdę się stara a jest poniewierany..cały czas się szkolę i szukam innych możliwości pracy ale wśród otoczenia widzę i słyszę że to nie jedyny przypadek jak ja
oczywiście, nie wszystko jest kolorowe, u mnie w otoczeniu też działają znajomości, ale ja na to tak nie patrzę – wisi mi to, robię swoje. Szkoda mi życia na przejmowanie się tym 😀
Przeczytałam ten wpis i jakoś tak odruchowo włączyłam Twojego drugiego bloga w poszukiwaniu ćwiczeń. 😀 Marzenia same się nie spełnią! Dzięki za ten wpis, dał mi motywacyjnego kopa!
o, to bardzo się cieszę, że zadziałało 😀
Marzenia się nie spełniają – marzenia się spełnia! 🙂
Jak zwykle motywujesz i zachęcasz do działania, super 🙂
Dziękuję!
Wiele jest takich „Krysiek”, ale może lepiej potraktować ją jako zwykłą przeszkodę. Przypomina mi się cytat Bear’a Grylls’a: „Największa sztuka w życiu to nauczyć się widzieć w przeciwnościach losu przyjaciela, nauczyciela i przewodnika”, to trudne, ale wielkie rzeczy nie przychodzą łatwo. Ja się z nim w 100% zgadzam!
Bardzo trafny cytat!
Hej 🙂 mam do Ciebie pytanie być może trochę osobiste, jeśli nie chcesz nie musisz odpowiadać 🙂 Od niedawna czytam Twoje wpisy, z tego co wiem jesteś rok starsza ode mnie. Studiujesz w dużym mieście, pracujesz, mieszkasz z chłopakiem, no i ogarniasz domowe sprawy typu gotowanie 🙂 Czytając Twoje wpisy dochodzę do wniosku, że jesteś bardzo dojrzałą osobą. Czy jest tak, że zupełnie się usamodzielniłaś, masz swoje dorosłe życie we Wrocławiu a swoją rodzinną miejscowość odwiedzasz w święta? 🙂 Pytam, ponieważ większość osób (studentów w wieku właśnie 21-22) które znam jedynie studiuje w innym mieście, niektórzy z nich mają jakąś dodatkową pracę ale jeżdżą na weekendy do domu, dostają pieniądze od rodziców, ogólnie są jeszcze bardzo związani z domem, tak jakby byli w liceum i w ciągu tygodnia mieszkali w internacie ;D Ty wydajesz się być osobą naprawdę dorosłą, chodzi mi tu o taką właśnie niezależność 🙂 Czy uważasz, hm, nie wiem jak to określić, że w tym wieku powinno się już ograniczać to przywiązanie do domu, nie chodzi mi tu nawet o kwestię finansową, ale o układanie własnego życia, nawet o to wracanie (a raczej nie wracanie) na weekendy 😛
Martą nie jestem, ale na pytanie w ostatnim zdaniu odpowiem 🙂
Im wcześniej zaczniesz się uniezależniać tym lepiej. Oczywiście nie chodzi o to, by zerwać z dnia na dzień wszelkie kontakty z rodzicami, ale warto myśleć o sobie jak o dorosłym człowieku, który powinien być w stanie dać sobie radę, kiedy rodzice zachorują lub umrą. Skończyłeś/aś 18 lat? Możesz nie tylko pić alkohol, ale i pracować, mieć własne konto w banku, samodzielnie sobie prać, gotować, sprzątać itd. Nie tylko przywileje, ale i obowiązki.
Najlepiej pomyśleć o tym właśnie w kategoriach: „a jak rodzice wyjadą jutro na Hawaje i nie wrócą przez pół roku? Czy dam radę?” – jeśli nie, a jesteś „dorosły”, to IMO słabo, bo najwyraźniej wcale nie jesteś taki dorosły 😉
Ja w liceum pracowałam na pół etatu, ale odkąd poszłam na studia, nie za bardzo już mogłam pogodzić ich z pracą (niby powinno być na odwrót, ale 30 h zajęć w tygodniu + dojazd + nieregularny, zmieniający się co tydzień plan zajęć z okienkami sprawił, że mega ciężko było znaleźć sobie pracę inną, niż weekendowa) więc aktualnie nadal mieszkam z rodzicami, co trochę mnie boli :(, ale na to konto staram się, by rodzice nie musieli wokół mnie nic robić – sama sobie gotuję, piorę i sprzątam, a jak mam więcej czasu, bo akurat nie mam pierdyliona rzeczy do nauki, to staram się rodzicom pomagać (i to czasem faktycznie jest spora pomoc, bo mogę np. w niestandardowych godzinach polecieć załatwić coś w urzędzie lub – kiedy rodzice mają ciężko okres w pracy a ja mam lżejszy na uczelni – zajmując się domem za nich mogę ich znacząco odciążyć). Wiem, że gdyby rodziców nie było, sama poradziłabym sobie z utrzymaniem domu, ale zapewne musiałabym zrezygnować z dziennych studiów, więc jestem im podwójnie wdzięczna, że mi pomagają. Przez to, że nie jestem od rodziców uzależniona (mam własne pieniądze, więc nie potrzebuję kieszonkowego na swoje wydatki, umiem też ogarnąć wokół siebie co trzeba bez „służącego”) paradoksalnie dużo bardziej doceniam to, że np. przed sesją, kiedy nie mam czasu nawet spać i żywiłabym się kanapkami / innymi ekspresowymi daniami mama poczęstuje mnie dwudaniowym obiadem 🙂
Więc tak – jak najbardziej warto się uniezależniać i odcinać pępowinę… ale nastaw się na to, że to paradoksalnie może umocnić Twoją więź z rodzicami, bo zacniesz doceniać wszystko to, co dla Ciebie robili/robią 😀
Dziękuję za odpowiedź 🙂 ja również studiuję (w innym mieście), ogarniam sprawy typu gotowanie, sprzątanie, prania też nie wożę do mamy :d również obecnie nie pracuję, ale mam na szczęście stypendium, które jest jednocześnie motywacją do nauki 🙂 Bardziej zastanawiam się nad tym 'odcięciem pępowiny’ w kwestii takiej… psychicznej ;d Nad uświadomieniem sobie że nie jest się już dzieckiem pod opieką rodziców 🙂
Hmm… w sumie to zawsze będziesz dzieckiem swoich rodziców i zapewne zawsze będą oni starali Ci się pomagać na miarę Twoich możliwości 🙂 Pod tym względem wcale nie trzeba szczególnie szybko pępowiny zrywać 😉
Skoro mieszkasz sama i nie jesteś uzależniona od maminych słoików 😉 i nawet masz stypendium (gratulacje! ^^) to w sumie nie powinnaś IMO czuć się „dzieckiem pod opieką rodziców” skoro de facto jesteś całkiem samodzielna, jak na swój wiek. Może brakuje Ci takiego poczucia, że możesz sama podejmować nawet takie decyzje, co do których wiesz, że nie spodobają się one rodzicom, ale mimo tego oni będą potrafili uszanować i zaakceptować Twój wybór?
Moje relacje z rodzicami zmieniły się na partnerskie dopiero po takim jakby okresie buntu i wielu kłótniach np. o to, że mam prawo nie nocować w domu, tylko poza nim bez meldowania się i oficjalnej zgody. Często mój upór w stawianiu na swoim był taki trochę na wyrost, ale wydaje mi się, że był u mnie potrzebny, by moi wcześniej dość zaborczy rodzice zrozumieli, że właśnie – nie jestem już dzieckiem, więc należy mi się więcej zaufania, swobody i niezależności. To, co teraz mam – czyli partnerskie relacje z rodzicami – musiałam sobie wypracować własną postawą (uporem) i mimo tego, że mieszkam nadal z nimi, to mam takie fajne poczucie, że traktują mnie bardziej jak dorosłego człowieka aniżeli dziecko wymagające opieki. Uniwersalnego przepisu na taki stan raczej nie ma, bo każdy ma innych rodziców, inny charakter itd., ale ogólnie wydaje mi się, że kiedy zachowujesz się dorośle (tj. odpowiedzialnie, samodzielnie, asertywnie, konsekwentnie) to w pewnym momencie rodzice dostrzegają te zmiany w Tobie i sami zaczną traktować Cię inaczej, a wtedy poczucie „bycia dorosłym” samo przyjdzie 😉
Nie podoba mi się Marto, że w moim odczuciu – większość Twoich postów uderza w kogoś. Z jednej strony – piszesz o ważnych rzeczach i dajesz rady, ale z drugiej – mam ostatnio coraz częściej wrażenie, że są one podszyte takim… brakiem zrozumienia dla tych, co robią inaczej. Tak jakby to nie była chęć otworzenia oczu tylko bardziej obśmianie tego, że ktoś je trzymał cały czas zamknięte.
Owszem, to może pomóc… ale w moim odczuciu brakuje tu równowagi między pozytywnymi przykładami i inspiracjami, a piętnowaniem tego, co złe i czego unikać. Na CodziennieFit proporcje są odwrotne – więcej jest rzeczy o tym, co robić dobrze i jak robić tak, by było dobrze, a mniej o tym, co robisz źle i powinieneś robić lepiej. To drugie podejście jest IMO zdecydowanie bardziej motywujące.
Dla mnie oprócz tego, co napisałaś, ważne jest łapanie okazji i odwaga, by z nich korzystać. Systematyczność? Ok, w treningu jest bardzo ważna, ale szczerze – właściwie przypadkiem i bez większego przekonania złożyłam papiery na studia, które okazały się strzałem w 10. A to nie jedyna sytuacja, gdzie miałam więcej szczęścia niż rozumu… chociaż potrafię zmotywować się do pracy, rzadko kiedy otrzymywałam równie dobre efekty, co przy włączeniu myślenia, wyrwaniu się z rutyny i schematu i odważeniu się na rzucenie się główką w coś zupełnie nowego.
Jeżeli się zupełnie nic nie robi i nie wychodzi z domu to owszem – manna sama z nieba nie spadnie, dopóki siedzi się pod dachem 😉 no ale z drugiej strony – nie zawsze trzeba pracować ciężko: dość często wystarczy pracować efektywnie.
Ten komentarz dał mi do myślenia, dzięki – moje posty nigdy nie mają na celu wytknięcia komuś złej postawy, nie sądziłam, że mogą zostać tak odebrane – miały być raczej czymś w rodzajem kopa, niż bicza; dziękuję!
Co do okazji i odwagi – masz rację, o tym pisałam kiedyś w innym wpisie.
I zgadzam się z tym, że nie zawsze ciężka praca, a efektywna – jestem tego samego zdania 🙂
Co prawda to prawda.. marzenia są w naszych rękach od samego początku..
Życiowe. Spełnianie marzeń to ciężka praca. Trzeba o nie walczyć i nie poddawać się. Choć bywa to trudne.
Marto, bardzo mądry tekst! Dziękuję 🙂
Chciałam Cię zapytać odnośnie marzeń, czy myślisz, że zmiana studiów na całkiem nowe, o wiele ambitniejsze i przynoszące szerokie perspektywy po ukończeniu licencjatu ma sens? Czy marzenia mają „datę ważności” i czy czas „stracony” (czyli w moim wypadku 3 lata) to za dużo, by się za ich realizację zabierać?
moim zdaniem jak najbardziej ma sens!
Ludzie nieraz idą na studia w wieku nawet 30 i więcej lat,wszystko przed Tobą!