Mówcie co chcecie, ale piętnaście lat to niesamowicie durny wiek. Z jednej strony dalej zatrzymujesz się, kiedy w telewizji lecą ulubione seriale Disneya, a na tapecie masz plakat swojego idola, z drugiej strony zaczynasz próbować malować sobie rzęsy wpychając maskarę do oka i zakochujesz się bez pamięci w koledze z klasy, przeżywając pierwsze, dość krótkie, ale niesamowicie intensywne, miłości. Chcesz, żeby świat cię traktował jako dorosłą osobę, ale kiedy przychodzi co do czego, po prostu sobie z tym nie radzisz.
Ja taka byłam. Wielka dorosła w podróbach popularnych trampek za dychę.
Naście lat to beznadziejny wiek także z innego powodu – to ten okres, w którym wszystkie twoje wielkie problemy są dla dorosłych żartem, więc tak naprawdę ze wszystkim musisz sobie radzić na własną rękę. Kiedy przypomnę sobie siebie sprzed 7 lat, widzę dziewczynę, która nie do końca wie, co ma ze sobą zrobić i której życie składa się z większych i mniejszych dramatów (poczynając od złamanego serca, poprzez kłótnie z koleżankami ,a kończąc na beznadziejnym braku samoakceptacji).
Gdybym miała machinę czasu i mogła bez żadnych konsekwencji (wiecie, efekt motyla, trzeba uważać) wskoczyć do niej i wylądować siedem lat temu w moim pokoju, wychodząc z szafy, wzięłabym piętnastoletnią Martę na poważną rozmowę. Oczywiście po tym, jak już przejdzie swój zawał wywołany tym, że jakaś obca 22 latka wbija z szafy prosto do jej pokoju, co może być traumatyczne. Trochę.
A więc Marto, słuchaj. I się ucz. Jestem już stara i wiem dużo. To znaczy, teraz mi się tak wydaje, bo nie dam sobie ręki uciąć, że za dziesięć lat nie napiszę takiego listu do dwudziestoletniej siebie i wtedy będę się jeszcze bardziej wymądrzać.
Ale dobra, już zaczynam! Już, już. Teraz chwila na odchrząknięcie, poprawienie bluzki, która zawsze ma na sobie miliony kocich włosów i już mogę mówić. Jeszcze tylko grzywka. Okej, zaczynam. Uwaga, polecą mądrości.
1. Po prostu bądź sobą
Wiem, że teraz wydaje ci się, że czasami nie powinnaś się odzywać, że wypadałoby zaśmiać się z głupiego żartu jakiegoś klasowego przygłupa albo że nie powinnaś do końca pokazywać jaka jesteś, ale to głupota. Bądźmy szczere: obie dobrze wiemy, że mamy skłonność do opowiadania żenujących żartów (bo śmieszy nas prawie wszystko), wolimy książki niż grube imprezy w klubach i naprawdę jaramy się jakimś aktorem albo piosenkarzem przez miesiac i nie ma w tym powodu do wstydu. Powiem ci coś więcej: w dorosłym życiu ludzie zaczną cię cenić za to, że niczego nie udajesz. Tak. Naprawdę. Nawet będą wiedzieć, że dalej oglądasz Hannah Montanę. Więc rusz ten nastoletni tyłek i po prostu bądź sobą, zamiast się hamować z obawy przed tym, że ktoś cię nie polubi. Najwyżej tak będzie.
Bo wiesz co? To ty masz siebie lubić.
I młoda damo, nawet nie myśl o tym, żeby próbować być jak ktoś inny. Daj sobie spokój.
2. Przestań się porównywać
Wiem, że może nie wyglądasz jak modelka, ale bez przesady – nie musisz ciągle porównywać się z gwiazdami czy koleżankami, które podziwiasz. Musisz zrozumieć, że każdy z nas jest inny i oczywiście, możesz pracować nad swoimi wadami, ale nigdy nie staniesz się kimś innym, bo to po prostu niemożliwe (no, chyba, że będziesz milionerką i będziesz miała do dyspozycji najlepszych chirurgów plastycznych świata, ale uwierz mi, moja droga, na razie się na to nie zapowiada).
3. Marz!
Ja wiem, że teraz coraz więcej ludzi mówi ci, że twoje plany są głupie albo nierealne, ale błagam, nie słuchaj ich. Potem się okaże, kto się śmieje ostatni! Jak najbardziej wszystkie twoje cele są możliwe do spełnienia i co więcej – jeśli nadal będziesz w nie tak wierzyć, to je w końcu spełnisz! Marz, dziewczyno i nie patrz na to, co gadają. Tylko pamiętaj o tym, że od samego marzenia się nie zrobi – trzeba jeszcze zacząć działać.
4. Pocałuj mamę
Ja rozumiem, że czasami jest irytująca i razem z tatą zabraniają ci głupot, chociaż przecież WSZYSCY mogą, a ty nie. Nie zmienia to jednak faktu, że robią to dlatego, że się o ciebie troszczą. Powiem ci coś jeszcze: właśnie przez to, że nie byłaś w niektórych miejscach, nie mogłaś wracać o której chciałaś i nie szlifowałaś ulic dniami i nocami, porządna z ciebie dziewczyna. Weź idź do kuchni i daj mamie buziaka, bo zasługuje. Tata też nie robi tego wszystkiego złośliwie, więc mogłabyś usiąść obok niego na kanapie i obejrzeć razem film.
5. Nie przejmuj się tak dramami
Nawet nie wiesz, jak krótko żyją te wszystkie dramaty, którymi teraz się tak przejmujesz. Te kłótnie, fochy między koleżankami, szkolne skandale – daj spokój. Zamiast się stresować i przeżywać każdą pojedynczą spinę, wrzuć na luz. Za siedem lat nawet nie będziesz o tym wszystkim pamiętać.
6. Jeszcze się zakochasz
Teraz ci się wydaje, że każda twoja miłostka to ta jedyna i że złamane serce jest beznadziejne, ale dołowanie się i gapienie się w ścianę przy słuchaniu smętnych piosenek to naprawdę nie jest dobry pomysł. Wrzuć na luz i przestań tak się spinać – ok, ja rozumiem, złamane serce to dramat, ale będzie złamane jeszcze kilka dobrych razy, zanim wreszcie ktoś je poskleja. Ale opłaca się, uwierz mi.
7. Jedz zdrowo
Przestań wsuwać tyle słodyczy i jeść nieregularnie – unikniesz późniejszych problemów z żołądkiem! Jedz rozsądnie, staraj się nie przejadać ani nie zapominać o drugim śniadaniu. I rany boskie, pij tą cholerną wodę!
8. Ufaj przeczuciu
Wiem, że świat wydaje się być dziwny i szalony, ale jeśli przeczucie mówi ci, że lepiej gdzieś nie iść albo czegoś nie robić – posłuchaj się go. Zobaczysz, że jeszcze kilka razy w życiu się przekonasz, że przeczucie uratuje ci tyłek przed różnymi problemami.
9. Częściej wychodź z inicjatywą
Przestań bać się swoich zwariowanych pomysłów i częściej proponuj swoje pomysły – w pracy, w szkole, w grupie. Wcale nie zostaniesz wyśmiana, a wręcz przeciwnie – twój plan może się przydać! Więc głowa do góry dziewczyno i do roboty.
10. Nie jesteś ani gruba, ani brzydka.
Spójrz w lustro i się wreszcie do siebie uśmiechnij, bo inaczej wygrasz konkurs na najbardziej zakompleksioną nastolatkę na świecie. Ok, nie wszystko musi ci się podobać, ale to OKRES PRZEJŚCIOWY. Zanim mrugniesz, cały twój wygląd się zmieni i nie będziesz już mogła sobie przypomnieć, co ci się tak naprawdę nie pomagało i było powodem płaczu dniami i nocami.
PS Tak, w wieku dwudziestu lat nie masz już pulchnych policzków. Fajnie, nie?
PS 2 Niestety nasze życzenie związane z większym wzrostem się nie spełniło. Sorry.
To jest chyba wszystko, co powiedziałabym piętnastoletniej Marcie. A Wy – co byście sobie powiedzieli, gdybyście mieli taką możliwość?
Zdjęcie główne – fot. Patrycja Kastelik






No mam te piętnaście lat… i chyba twoje rady przydadzą mi się bo ten ostatni punkt i 6 są moją zmorą
To jest standard w wieku gimnazjalnym, więc nie masz się czym przejmować 🙂
Popieram, miałam to samo. Tyle czasu zmarnowalam… Cieszę się tylko ze nie mam żadnych śladów w psychice czy na ciele po tych gimnazjalnych glupotach…
Marta, moją też był. A teraz – lubię siebie! Trzymam za Ciebie kciuki!
Marta, myślę że niejedna nastolatka mogłaby skorzystać z tych rad. Sama chętnie bym je wzięła do serca mając te naście lat. Teraz czytam te rady z uśmiechem na twarzy i sobie myślę – kurcze, rzeczywiście większość tych rzeczy przydałaby mi się 10 lat temu! Teraz jestem starsza, bardziej doświadcza, patrzę na swoje dziecięce lata z sentymentem i wiesz co Ci powiem? Za 10 lat równie dobrze będę mogła dać rady aktualnej sobie, 25-latce. Bo każdy okres w naszym życiu rządzi się swoimi prawami. Kiedyś problemem była niepełna akceptacja siebie, brak doświadczenia, miłosne załamania, a teraz myślenie o własnym domu, chęć założenia rodziny czy znalezienie stabilnej pracy. Ale takie spojrzenie w przeszłość potrafi dopiero uświadomić jak bardzo się zmieniamy i rozwijamy 🙂
Ja też tak myślę. Lubię pisać takie posty, są jakimś podsumowaniem, nauczką dla samej siebie- świetna sprawa 🙂
Wszystkie takie rzeczy, które pozwalają nam spojrzeć na mijające dni są świetne! Ja w tym roku np. stworzyłam słoik szczęścia na 2016. Codziennie zapisuję wraz z datą jedną rzecz, która sprawiła mi radość. Numeruję karteczki i wrzucam do słoika. I już się ekscytuję, myśląc o otwarciu słoika na koniec 2016 roku 😉
podobno u człowieka sposób postrzegania różnych spraw, aspektów zycia zmienia się co 7 lat; swietny blog, switny wpis; pozdrawiam 🙂
o, ciekawe!
O tak, to idealne rady dla nastolatek… I takie trudne do zastosowania 😛
Świetny wpis, jak zawsze <3
dziękuję!
Właśnie dzisiaj kończę 15 lat i po prostu, dziękuję Marta 😀 Jesteś najlepsza!
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO! :*
Mam piętnaście lat i staram się delektowac tym stanem ;D Jem zupę mamusi, tata mnie gdzieś podwiezie jak nie chce mi się jechać autobusem, na luzie oglądam film w piątkowy wieczór, nie musze przejmować się praca ani nauka. Co za komfort 😉 Trochę się martwie tym, że nie mialam jeszcze chłopaka ani jakichś sensownych znajomych, ale mam nadzieję, że na namiętnie pocałunki z ukochanym i tanie wina z przyjaciółmi przyjdzie jeszcze czas 😉 Świetny post, chętnie przeczytałambym jeszcze poradnik dla licealistki z perspektywy studentki (na czym się skupić, co sobie odpuścić, jak zacząć w nowej szkole, jak podejść do studniowki i matury).
Dziękuję za podsunięcie tematu!
Co do reszty – uwierz mi, jeszcze się nacałujesz w życiu za wszystkie czasy 😛 szalone rzygody z przyjaciółkami i winem też na Ciebie będą czekać 😀
16 lat i chyba wszystkie punkty spełnione,no może oprócz 3 ale cóż poradzę że nie lubię marzyć?
Ale dziękuje Ci Marta ze przypomniałaś mi te ważne punkty i niech ludzie w każdym wieku je zapamiętają 🙂
:*
Mam nadzieję, że czyta Cię sporo nastolatek, bo mądrze piszesz! 😀 Szkoda, że ja Cię wtedy nie czytałam. Ale piętnastoletniej sobie powiedziałabym prawie dokładnie to samo 🙂
myślę, że to właśnie taki wiek 😀
Do mnie te wszystkie punkty dotarły dość wcześnie i na szczęście nie wygram konkursu na najbardziej zakompleksioną nastolatkę na świecie. Wiele z tych rzeczy zrozumiałam dzięki czytaniu właśnie twoich blogów;)
A na nieprzejmowanie się dramatami mam jeden, niezawodny sposób. Zadaję sobie pytanie- jakie to będzie miało znaczenie za 5 lat?
Bardzo mądre i trafne pytanie 🙂
Nieźle! Prawie przy każdym punkcie przytakiwałam swoją dwudziestoletnią głową, w myślach karcąc się za to, że nie byłam mądrzejszą 15-stką.. 😀
Ja też! Ale z drugiej strony – może tak miało po prostu być? 🙂
A ja mam właśnie 15 lat :))
I faktycznie coś w tym wszystkim jest, prawie każdy punkt spełniony…
Pora coś zmienić!
Dziękuję <3
Powodzenia Marcelina! <3
Ćwicz codziennie, nie ścinaj włosów, jeździj konno kiedy możesz, olej miłostki, przyjdzie czas, nie przepływaj oceanów dla kogoś kto nie przeskoczy dla Ciebie kałuży.
nie ścinaj włosów – to jest świetna rada!
A co do przepływania oceanów.. czasami człowiek musi się parę razy na tym przejechać, zanim sam zrozumie 🙁
Tylko proporcjonalnie do przejazdów na innych – człowiek zaczyna nie robić niczego dla innych. Mam przez to teraz problem z poświęceniem. Nie wymagam od innych wdzięczności na klęczkach – to ich sprawa co zrobią. Inaczej jeżeli stracę coś na tym moim pływaniu przez oceany…
https://uploads.disquscdn.com/images/485ee8bbce577ff1eb931d7eb5f2b8687b6a76640a0fbac1e1c258c4c5334a17.jpg
No. To 15 ja. Na serio nie wiem po cholere je ścięłam. Miałam wtedy do łopatek (akurat na focie leżą na plecach).
Wydaje mi się, że te rzeczy nie tylko przydałby się piętnastoletniej Tobie ale także wielu rówieśniczkom w tym i mi gdy miałam te piętnaście lat. Ja bym powiedziała sobie dwie rzeczy: bierz aparat do ręki i nie zakochuj się w rudym! 😉
hahahahahaha druga rada mnie rozbawiła 😀
Za miesiąc moje piętnaste urodziny. Naprawdę miło było przeczytać te słowa. Od razu zrobiło się cieplej i lżej na sercu. Teraz czas zacząć spełniać te punkty. Dzięki, Marta ;).
Wszystkiego dobrego! Ściskam mocno i życzę Ci dużo siły 🙂
Lubię czytać Twoje artykuły. I naprawdę masz wspaniałe pomysły na wpisy.
I masz rację, że gdy będziesz miała np lat 30, to wtedy też możesz tej młodszej Marcie powiedzieć jak ma postępować, żeby jej było lepiej i przyjemniej żyć 🙂
Oj, a ile ja sobie chciałabym powiedzieć 😉 Faktycznie, piętnaście lat to taki troszkę głupawy wiek. W głowie pełno pomysłów ale też i kompleksów, zero planów na przyszłość i ignorowanie rad starszych i niejednokrotnie mądrzejszych od siebie 🙂 Ale przecież uczymy się na błędach prawda? 😉
(Jestem początkująca ale mimo to zapraszam do siebie – http://notatki-nelki.blogspot.com/)
Marta, pomimo tego że mam 17 lat i tak widzę swoje zachowania sprzed dwóch lat, które na szczęście teraz wychodzą mi z głowy! Szczególnie pasowałby do mnie punkt 5 – „Nie przejmuj się dramami”, jednak na szczęście w 80% udało mi się go już zwalczyć, czasami jeszcze coś, coś, ale już nie tak jak kiedyś 🙂 Artykuł sam w sobie znakomity, powinna go koniecznie przeczytać każda 15-stka 😉
Pięknie to wszystko napisałaś 🙂 Myślę, że pomogłaś niejednej piętnastoletniej dziewczynie. Kiedy przypominam sobie siebie w tamtym wieku, to najbardziej przydałoby mi się wtedy więcej wiary w siebie. Zamiast tego był kompleks na kompleksie 🙂 A teraz zwyczajnie się z nich śmieję 🙂 I jeszcze może to, żeby bardziej otworzyć się na innych Nie bać się wchodzić w relacje, rozmawiać i nawiązywać przyjaźni. Pokonać swoją nieśmiałość i uwierzyć, że ona nie musi zabierać wielu pięknych chwil. I tak, jak napisałaś – wierzyć w marzenia i być sobą 🙂
Kinga
Co chciałabym powiedzieć sobie? Chciałabym radzić sobie, żeby nic nie zmieniać. Jako piętnastolatka trzymałam się chyba wszystkich punktów, które tu przedstawiłaś i wspominam ten czas z uśmiechem na ustach! Dzisiaj mam 21 i nie chciałabym pouczać dawnej siebie. Za to chciałabym powiedzieć coś do obecnej siebie: bądź sobą, bo niestety często o tym zapominasz 😉
„Jeszcze się zakochasz!” Idealna rada dla 15-letniej mnie 😉
Dodałabym jeszcze tylko „Zacznij uprawiać sport” – gdybym wtedy zaczęła tańczyć, teraz było by mi dużo łatwiej 😉
Ja jestem w pierwszej klasie technikum. I mam wrażenie, że oprócz łakomstwa to wszystkie symptomy bycia nastolatką mnie omijają. Do nikogo nie wzdycham, kompleksów nie mam, z mamą się nie kłócę, nie porównuję się, nie lubię dramatów, nie lubię gierek, nieszczególnie obchodzą mnie ludzie, którzy coś do mnie mają, sobą staram się być, przeczuciom ufam, fochów nie strzelam… Nie wiem czy to dobrze czy to źle. Możliwe, że ubywa mi z życia trochę wartościowej treści, z której można by coś wysnuć, ale póki łatwo to nie narzekam. Czy to kiedyś na mnie spadnie z zaskoczenia, czy da się ten etap po prostu wyminąć?