Każdy z nas chciałby być idealny. Po prostu. Chcielibyśmy mieć dobę, która się wydłuża na życzenie, nigdy nie spóźniać się z terminami i zawsze mieć wszystko zapięte na ostatni guzik. Ja też bym chciała. Naprawdę. Tyle, że jakoś tak zawsze wychodzi, że zamiast tego się sabotuję i robię rzeczy, które muszę przestać robić. Zawsze to sobie powtarzam i wiecie co?
Jeszcze ani razu nie wyszło.
Jestem dzisiaj na siebie wściekła. Po raz kolejny złapałam się na cholernym odkładaniu ważnych rzeczy na nieokreślone później, co sprawia, że po pierwsze, za każdym razem budzę się z ręką w nocniku, po drugie, sama siebie stresuję, a po trzecie, połowy rzeczy nie robię i wtedy inni ludzie są na mnie wściekli.
Za każdym razem powtarzam sobie, ze muszę ze swoimi nawykami skończyć (a może to nie są nawyki – nie wiem, jak to inaczej nazwać) i do tej pory kończy się na powtarzaniu. Może jak opowiem o tym na blogu, to się zmotywuję do działania i dostanę jakiegoś kopa w swój tyłek 🙂
RZECZY, KTÓRE MUSZĘ KONIECZNIE PRZESTAĆ ROBIĆ, BO INACZEJ W KOŃCU NADEJDZIE KATASTROFA
1. ODKŁADAĆ RZECZY NA PÓŹNIEJ
Zabijcie mnie. Tyle mówię o organizacji, jakie to ważne, prowadzę kalendarze i takie tam, a gdy co do czego dochodzi – po prostu kocham odkładać rzeczy na później. Odkładam tak kilka blogowych projektów, odkładam nagrywanie filmów na kanał (dlatego wychodzą tak rzadko, a miały być częściej!) i co najważniejsze – odkładam coś, o czym myślę od 1,5 miesiąca, a mianowicie posadzenie własnego tyłka na kanapie i przemyślenie tego bloga. Szczerze mówiąc, nie wiem, co aktualnie ja tu wyczyniam na tym blogu, ale potrzebuję po prostu dnia, żeby opracować to, w którą stronę chcę iść i co zrobić, żeby to miejsce podobało mi się tak, jak wcześniej (teraz nie jestem do końca zadowolona). Zawsze sobie obiecuję, że zrobię to jak napiszę notkę… piszę wpis i zamykam bloga, potem wchodzę poczytać komentarze i na tym się kończy moja cała rewolucja. Szaleństwo, Marta! To samo z uzupełnieniem dat, zaplanowaniem wydatków i ogarnięciem sytuacji, bo choroba taty wybiła mnie z rytmu.
Rany, ogarnij się wreszcie, dziewczyno. Ogarnę. Jutro. 🙂

Wiecie, że istnieje coś takiego jak prawo Parkinsona? Mówi ono o tym, że jeśli mamy jakiś czas na wykonanie zadania, to zrobimy to w ostatnim możliwym momencie. Typowa Marta.
Wiem, że moje narzekanie może brzmi zabawnie i mało poważnie, ale uwierzcie mi, że dla osoby która pracuje w domu takie załamanie w organizacji to tragedia. Ja mam umowy i terminy, których muszę się trzymać, muszę mieć to spięte w kupę, bo inaczej jak wszystko się rozwali, to… będzie kiepsko, po prostu.
2. PRZESTAĆ ŻYĆ PRZESZŁOŚCIĄ
Moje standardowe teksty: „ale fajnie było w liceum”, „a gdybym tak wróciła do trenowania?”, „a może zrobimy spotkanie z naszą klasą?”. Naprawdę trudno jest mi zaakceptować, że człowiek już jest dorosły, znajomi też i że każdy poszedł w inną stronę i niekoniecznie jest tak sentymentalny, jak ja. Myślę bardzo ciepło o wszystkich moich możliwych kolegach i koleżankach, chętnie się spotykam i odnawiam kontakty, ale czasami to błąd – bo niektórzy mają już nowe życia, nie czują tego sentymentu i jedyne, z czym zostaję, to z wielkim rozczarowaniem i z poczuciem, że strasznie mi przykro, że nie jest tak, jak kiedyś.
3. SPÓŹNIAĆ SIĘ (ZWŁASZCZA NA WAŻNE SPOTKANIA)
Nie wiem, jak ja to robię. Wstaję kilka godzin przed godziną spotkania a i tak biegnę na ostatni możliwy autobus, czesząc się sprintem i malując się już w środku. Raz na jakiś czas nie szkodzi, ale nie dziwię się wcale moim znajomym, że już się wściekają na mnie z tego powodu. Zastanawiam się, jak moja przyjaciółka wytrzymała ze mną trzy lata liceum – spotykałyśmy się zawsze w tym samym miejscu o określonej godzinie. To znaczy, ona tam była. Ja dobiegałam 5 minut później. Spóźnialstwo to moja duża wada i naprawdę muszę nad tym solidnie popracować.
4. WYDAWAĆ TYLE PIENIĘDZY
„O, promocja!”,, „muszę to mieć!”, „wow, jakie fajne!”. I leci. Zwłaszcza, kiedy mimo zdrowego rozsądku płaci się kartą płatniczą. Na szczęście nad tym nadmiernym wydawaniem kasy zaczęłam ostatnio powoli panować i już nie zarządzam tak bezmyślnie pieniędzmi, co nie zmienia faktu, że muszę wreszcie (i znów to odkładanie) poczytać bloga Michała i ogarnąć ten mój budżet, bo inaczej mój tegoroczny cel (uzbieranie na koncie oszczędnościowym pięciocyfrowej kwoty) się nie spełni. Nigdy. Na razie mogę wam tylko powiedzieć, że strasznie kiepsko mi to idzie.
I to już chyba wszystko – przynajmniej z tych największych rzeczy. Więcej grzechów nie pamiętam. Jak macie jakieś rady, jak mam się ogarnąć albo sami chcecie nad czymś popracować – napiszcie w komentarzu, publiczne deklaracje bardziej motywują do działania 🙂

OOO! To ja też lecę czytać blog Michała 😀
Polecam! *uśmiecha się uśmiechem numer 5 i unosi kciuka w górę jak ludzie na reklamach w kolorowych pisemkach, albo w TV Mango czy Mango TV*
Odkładanie na później to istny koszmar.
Jakiś czas temu był nabór do pewnego młodzieżowego pisma. Po zakończeniu rekrutacji redakcja udostępniła statystyki składania zgłoszeń. I jaki wynik? Hmm… Mimo, że na wysyłanie prac były prawie dwa miesiące czasu, to właśnie ostatniego dnia przyszło ich najwięcej. Linia poszybowała w górę tak, że między pierwszym a ostatnim dniem była PRZEPAŚĆ.
I muszę się przyznać, że ja też wysłałam tego ostatniego dnia…
eh
😀
Hahahaha ten wykres mówi sam za siebie – u mnie tak to wygląda, kiedy wrzucam ankiety na bloga. Pierwszego dnia jest najwięcej zgloszeń, potem spadek i ostatniego, kiedy mówię, że zamykam ankietę, nagle się wszyscy rzucają 😀
Sama mogłabym poczynić taki wpis bo sama klnę dzisiaj cały dzień na swoje nieogarnięcie życiowe i odkładanie nauki na ostatnią chwilę. A z pieniędzmi to mam straszny problem-nie zarabiam regularnie więc gdy tylko zarobię jakąś kasę zaczynam ją wydawać na te wszystkie rzeczy których nie mogłam kupić przez kilka wcześniejszych miesięcy. No i odbija mi szajba. :/
Poprawiło mi humor, że nie tylko ja tak mam! Piątka!
Kurczaki ja też tak mam. Z blogiem, z życiem, z „sprawami na wczoraj”. Powinnam usiąść i się zastanowić co dalej, powinnam zacząć działać ale tak to wszystko odkładam bo przecież… mam czas. Tylko ciekawe, że ten czas ucieka. Ach, muszę się kopnąć w 4 litery i zacząć działać! 😀
Kopnijmy się razem, będzie łatwiej 🙂
Też ostatnio jestem jakaś nieogarnięta. Planuję rzeczy w kalendarzu, zapisuje wszystkie, a ostatecznie je omijam. Do tego na część z nich wogóle nie mam ochoty. Ale wyznaczam poniedziałek na datę powrotu do organizacji. Weekend zrobię sobie trochę luzniejszy na odpoczynek 🙂
Nie wiem, czy to ten koniec wakacji tak wpłynął na nieogar? W każdym razie, trzymam kciuki za powrót 😀
Hej Marta,
Co do punktu 4. to bardzo w Ciebie wierzę. 🙂 Powodzenia!
Pozdrawiam
Z Tobą to na pewno mi się uda 🙂
Tekst trochę o mnie, oprócz niepunktualności, bo z tym problemów nie mam (zazwyczaj to ja czekam, a inni się spóźniają). Odkładanie na później- z tym będę walczyć w tym roku akademickim 😉 Ostatnie trzy lata tak mi przeciekły przez palce, wszystko robiło się samo i na ostatnią chwilę. Od października będę na dwóch kierunkach, więc koniecznie muszę popracować nad organizacją 😉 Sentymentalność chyba już trochę wykorzeniłam, a na pewno otoczenie się do tego przyczyniło 😀 A z Michałem oszczędzam od stycznia i jego rady wprowadzone w życie procentują 😉
U mnie też – z wszystkim się wyrabiam, ale ostatnio ciągle w najpóźniejszym możliwym terminie. Nie mogę tak robić, bo mnie to stresuje. Jestem osobą, której organizacja bardzo pomaga i kiedy czuję, że mam wszystko pod kontrolą, to od razu mam też lepszy humor 🙂
Aż chciałoby się zaśpiewać „Mam tak samo jak Ty…” 😀 No może poza tym spóźnianiem, ale ja z kolei przychodzę pół godziny wcześniej, co też nie jest zbyt fajne.
I potem czekasz na resztę tak jak ja, bawiąc się telefonem i udając że sprawdzasz na nim coś niesamowicie zajmującego?
Patryk, ty jeszcze się denerwujesz na mnie, że się spóźniam. Always.
Dokładnie! Albo klnę pod nosem, bo książki ze sobą nie wzięłam 😉
A ja trochę nie do tematu, ale chciałam w końcu się odezwać… Natrafiłam na Twojego bloga przez przypadek, już nawet nie pamiętam jak i zaglądam tu chyba od roku. Lubię jak piszesz, jesteś bardzo pozytywną osobą. Inspirujesz, motywujesz i wywołujesz uśmiech na twarzy. Nie jeden raz uśmiechałam się do któregoś z Twoich postów. Nigdy nie zostawiłam komentarza, bo jakoś zawsze odstraszał mnie ten cały Disqus…aż głupio, bo wiem jak to miło kiedy się napracujesz, a ktoś to skomentuje….ale w końcu jakiś czas temu założyłam konto i w końcu mogę się odezwać:) No i postaram się robić to już dużo częściej.
Pozdrawiam serdecznie i trzymam kciuki za Twoje postanowienia!
Bardzo dziękuję!! Cieszę się, że odważyłaś się napisać 🙂 Jest mi niezwykle miło!
Spóźnianie się to też moja pięta achillesowa (u mnie największy problem to spóźnianie się na zajęcia). Jeśli chodzi o odkładanie to nie we wszystkich sferach tak mam. Ale w blogowaniu tak…
u mnie też z tym odkładaniem nie we wszystkich sferach, ale mimo wszystko jest to duży problem 😀
Zaczynam być z siebie dumna, już od dawna nie żyję przeszłością.. Odcięłam bardzo grubą krechą to co było przed maturą i to jest po. Nigdy się nie spóźniam, bo uwaga, można się śmiać, zawsze uważałam, że „Damom nie wypada się spóźniać” (powiedziałam owo zdanie w wieku 7 lat, kiedy przyszłam do szkoły o godzinę za wcześnie). Jedyne co mnie gryzie to te odkładanie rzeczy na później i te promocje w sklepach… Ale podobno zauważenie problemu to 50% sukcesu, więc jesteśmy na dobrej drodze!
Jeszcze 50 % i będziemy idealne 😀
Jeśli chodzi o spóznianie się to zawsze możesz wszystkie zegarki w domu przestawić pięć minut do przodu 😉 Po jakimś czasie o tym zapomnisz (pamiętając o tym, że sama przestawiłaś zegarek będziesz cały czas świadoma prawdziwego czasu, co wiąże się z dalszym spóznialstwem) i już nie będziesz się spózniać 😀
To u mnie nie działa, ja zawsze pamiętam to, że przestawiłam czas 🙁
Z tym odkładaniem rzeczy na później to też niestety mam problem….. Nie pomagają wszelkie listy i kalendarze… No ale skoro połowa ludzkości tak ma to nie mam aż takich ogromnych wyrzutów sumienia ;P
ba, nawet stworzyli do tego prawo – można mieć czyste sumienie 😀
Też mam problem z promocjami 😉
Przez odkładanie rzeczy na później nie zdałam 3 liceum, przepadło mi kilka ciekawych projektów. U mnie odkładanie rzeczy na później wiąże się też z podpunktem o oszczędzaniu. Mam plan uzbierać na wycieczkę dla mamy na 60 urodziny (za 3 lata co prawda ale potrzeba 4 tysiaków więc muszę już zacząć) a każdego miesiąca jest to samo : „Dobra od przyszłego miesiąca zacznę zbierać, może jakieś dodatkowe zlecenia” i tak leci miesiąc za miesiącem a ja jeszcze nic nie oszczędziłam ;/ Marta jestem z Tobą duchem 😉
W moim przypadku powinno się jeszcze zakazać zazdroszczenia innym tego, na co ciężko pracowali. Zamiast patrzeć na innych trzeba spiąć cztery litery i robić tak, żeby to inni kiedyś zazdrościli mnie. Oczywiście chodzi o taką pozytywną zazdrość 😀
Ogarnąć tego bloga? Szykujesz jakąś rewolucję? 🙂 Lista rzeczy, których robienia powinnam zaprzestać, jest bardzo długa. Nie ma sensu, żebym spisywała je na kartce i starała się po kolei skreślać, bo wydaje mi się to wręcz niewykonalne. Przede wszystkim jednak muszę przestać porównywać się z innymi i przez to dołować 😉 I tak jak Ty – przestać szastać kasą 😛
Hej! A może właśnie warto zmienić podejście i krok po kroku eliminować te złe nawyki? Zamiast obwiniać się o wszystko, zacząć jedno po drugim usuwać 😉
Hmm, a może masz racje. Mamy 1 września – nowy miesiąc, nowe plany, nowe postanowienia. Dzieci idą do szkoły, a ja wychodzę naprzeciw swoim słabościom 😛
I z całego serca Ci życzę powodzenia!
Nie wiem czy Ci to pomoże, ale gdy ja mam wyjść np. o 8 i wstanę o 7 to się wyrobię i mam pięć minut w zapasie. Natomiast gdy mam wyjść o 10 i wstanę o 8 to wlekę się i wszystko się rozprasza przez co biegnę na autobus. Wstawaj tak, żeby wszystko wykonywać szybko i po kolei (np. najpierw śniadanie, potem makijaż). Daj znać, czy się sprawdziło 🙂
Co masz zrobić dzisiaj zrób jutro, a co jutro zrób pojutrze będziesz miała dwa dni wolnego.. – oj chyba tak samo jak Ty muszę się pozbyć tych paru rzeczy 😀
Pozdrawiam.
Sama jestem mistrzem planowania i odkładania tych cudownych planów na później. Przeszkadza mi to jak cholera, ale oczywiście nie potrafię, a może nie do końca chce to zmienić. W każdym razie kiedyś (może dziś, może za 5 lat…) dorosnę na tyle, żeby przestać się bawić w „zrobię to jutro”.