Czytasz Paulo Coelho i pochłaniasz książki o życiu? Błąd. Wystarczy, że spotkasz się z dzieckiem – gwarantuję, że nauczy cię więcej, niż niejeden autor cytatów z internetu.
UPARTY JAK OSIOŁ
Olek, lat sześć.
– Ciociu, mogę wejść na tamę?
– Nie.
– Ale ciociu, proszę, mogę? Na chwilę.
– Nie.
– Czemu?
– Bo spadniesz do rzeki, ciocia nie umie pływać i cię nie uratuje, a potem mama się wkurzy i ciocia wyląduje w więzieniu. Oluś, ciocia za ciebie odpowiada.
– No to ja przepłynę na brzeg i wrócę do domu, jak nie umiesz pływać!
– Ale trafię do więzienia.
– No to ja zadzwonię do dziadka i dziadek cię wyciągnie! (dopisek: mój tata, a Olka dziadek, jest wysokiej rangi policjantem)
– Nie da rady – mówię rozbawiona.
– No to ja pożyczę kombajn od pana Józka i wjadę w więzienie i cię uwolnię! – krzyczy Olek.
No właśnie. Dla dzieci nie ma „nie da się”. Jak to, nie można? Jak nie można, to przecież jest jakiś inny sposób. Drugi. Trzeci. Piąty. Dwudziesty. Dzieci się nie poddają i to jest niesamowite. Dorośli powinni się tego od nich uczyć 🙂
WCALE NIE CHCESZ SIĘ DZIELIĆ Z INNYMI
Marysia, lat 5. Przez cały dzień siedziała z moim chłopakiem, który z poczucia obowiązku (przecież jest takim fajnym opiekunem) co chwila się z nią czymś dzielił. A to to, a to tamto. W trakcie tego dzielenia się Marysia powiedziała: „A wiesz, wujku, moja koleżanka mówiła, że trzeba się dzielić”. Patryk, zadowolony, oddał jej swoje jajko niespodziankę. W końcu poszliśmy na spacer i kupiłam Marysi sok w butelce.
– Marysiu, dasz mi się napić? – zapytał Patryk.
– Nie. – Odpowiedziała szczerze.
– Jak to nie? – zdziwił się – przecież mówiłaś, że trzeba się dzielić!
– No nie, nie – powiedziała pięcioletnia Marysia – ja tylko powiedziałam, że moja koleżanka to mówi. Ja wcale nie mam ochoty się dzielić, ten sok jest mój.

Pamiętasz, co nam zawsze wpajano? Że trzeba się dzielić – bo tak wypada. Że zawsze trzeba coś komuś oddać, coś przeciąć na połowę, z czegoś zrezygnować, żeby miał to ktoś inny. Najlepiej to jeszcze wyskoczyć ze swoich butów i oddać ostatnie gacie – to dopiero dobre poświęcenie! Wiecie, tak z dobrego serca, bo przecież mamy takie czyste dusze i nieskalane złą myślą sumienia. I okej – to niby dobrze działa w dzieciństwie – dzięki tej zasadzie rodzeństwo może podzielić się zabawkami i słodyczami, a w szkole możesz poczęstować kolegów cukierkami i wyjść na fajnego gościa. I wiecie co? Na funkcjonowaniu w dzieciństwie się kończy, bo w dorosłym życiu to już tak nie działa (nie licząc oczywiście działalności charytatywnej). Dlaczego? Bo tak naprawdę, szczerze, kiedy co do czego dochodzi w realnym, dorosłym życiu, to… my wcale nie chcemy się dzielić. Nie mamy na to ochoty.
I nic dziwnego. Dajcie spokój, przyznajcie się sami przed sobą. To żaden wstyd.
Nie chcesz się dzielić rzeczami, które są twoje – właśnie dlatego, że są twoje. Naturalny odruch. Owszem, jak wypada, to podsuniesz koleżance opakowanie chipsów z rzuconym z łaską „chcesz?”. Ale jeśli masz coś, czego bardzo chcesz, albo na czym cię zależy, to prędzej sobie rękę utniesz, niż to komuś oddasz. Bo czemu byś miał? Sam na to zapracowałeś, więc ci się należy. I mówię całkiem serio.
Co innego, jeśli masz potrzebę podzielenia się – to jest w porządku. Chcesz – udzielaj się, kupuj karmę dla zwierzaków (jestem bardzo za!), wpłacaj kwoty, pomagaj. Ale jeśli wcale nie masz ochoty – to jest normalne. Tak jak mówi Marysia: to jest twoje. I fakt, że nie chcesz tego oddać, wcale nie robi z ciebie potwora lub złego człowieka.
Rozwalają mnie czasami komentarze pod zdjęciami lub artykułami o bogatych ludziach. Niektórzy piszą: „zamiast tej torebki za 60 tysięcy, mogliby to przelać na jakąś organizację charytatywną”. Mogliby, ale nie chcieli – ICH CHOLERNE PRAWO. To są ich pieniądze, które należą do nich i naprawdę ocenianie ludzi pod kątem „ma tyle kasy, a nie chce dać na dzieci” jest po prostu śmieszne. Każdy ma prawo decydować o swoim majątku tak jak chce i to nikogo innego sprawa. Nie wiem, kiedy ludzie się tego nauczą.
PO PROSTU CIĘ KOCHAM
Tomek, mój siostrzeniec, lat cztery – na pierwszym zdjęciu. Idziemy sobie po parku, w pewnym momencie obraca się do mnie, podbiega, przytula się do moich kolan i mówi prosto z mostu:
– Kocham cię, ciociu.
Takie proste! Ile razy mówisz ludziom, których lubisz, właśnie to, że ich lubisz? Ja teraz częściej, ale kiedyś – bardzo rzadko. Mam czasami wrażenie, że mówienie takich rzeczy uważane jest przez niektórych za słabość. Obnażanie się ze swoimi uczuciami, mówienie komuś coś prosto w oczy – średnio, co? Moi znajomi często słyszą, że się stęskniłam, że ich lubię, kocham, albo że mają w tym momencie do mnie przyjść, bo usycham z tęsknoty tak, jak moja mięta, którą miałam podlewać, ale i tak zapominam (biedna mięta, już nie żyje).

Ludzie często bez powodu blokują się z okazywaniem uczuć, boją się, że zostaną odrzuceni albo że tak nie wypada – a ja mam to w dupie i wam też radzę. Dużo lepiej się żyje, kiedy piszesz nagle znajomemu, że go tak lubisz, że masakra, albo że się stęskniłaś i już. Relacje z ludźmi też robią się łatwiejsze – bo są po prostu bardziej klarowne. Jestem w ogóle przeciwnikiem gierek w związkach, które polegają na czymś w stylu „będę udawać, że mi nie zależy” czy „poczekam, aż on pierwszy mi powie, że mnie kocha” – jak dla mnie nic to nie daje. Za to mówienie sobie szczerze o swoich uczuciach tylko cementuje to, co jest między wami. I już. To takie proste – wystarczy być szczerym i mówić to, co się czuje. Dokładnie jak dzieci.
Ciągle się mówi, że warto się uczyć od starszych. Okej, racja. Ale czasami opłaca się też obejrzeć za siebie i zobaczyć, co robią dzieciaki.
Bo czasami się okazuje, że są dużo mądrzejsze, niż ci się wydaje.

Wbrew pozorom to właśnie dzieci są w stanie nauczyć nas o wiele więcej niż wszystkie poradniki i teksty jak stać się lepszym człowiekiem w 30 dni. To też jest dobre, ale to słowa i dopóki nie wcielimy ich sami w życie, a z tym bywa różnie, to niczego nie zmienią choćbyśmy pochłaniali je tomami. A takie dziecko, które bez żadnych obaw mówi co czuje i myśli jest o wiele większym bodźcem to działania niż cokolwiek innego za czym gonimy, bo nam się wydaje, że to pomoże. Dzieci pokazują nam jak proste jest to co my sami na własne życzenie sobie komplikujemy. Zamiast nazywać rzeczy po imieniu to bawimy się w podchody, a po co skoro można od razu, prosto z mostu. Od dzieci, choć one życiowej wiedzy nie mają można nauczyć się o wiele więcej niż z najmądrzejszych książek.
PS. Olek i jego podejście do problemu wymiata 😀 Jak się nie da jak się da, nie tak to inaczej, ale się da! 😉
Czasem wyobrażam sobie, co by było, gdyby dorośli mieli w sobie szczerość dziecka – z jednej strony murowany armagedon, z drugiej – zero tego typowego dla człowieka dorosłego zakłamania.
Dziękuję Ci Marta za ten wpis <3
Co do ostatniej historii przypomniałaś mi pewną sytuację, gdy na jednym wyjeździe rozmawiałam z grupą znajomych i znajoma powiedziała, że jest przeciwna mówienia "kocham Cię" komukolwiek poza rodzicami i chłopakiem, bo inaczej to puste słowa. Ja rozumiem, że wyznawanie miłości co drugiej osobie nie jest na miejscu, ale kurczę, kochać to nie zawsze znaczy to samo i każda miłość jest inna. Inną miłością kochamy chłopaka, inną rodziców, inną rodzeństwo a jeszcze inną przyjaciół. Więc dlaczego nie mogę powiedzieć przyjacielowi że go kocham, skoro tak naprawdę jest, tylko jest to miłość przyjacielska (i oboje dobrze o tym wiemy)? Albo przyjaciółce (choć to może dziwnie zabrzmieć)? Jestem osobą która łatwo się przywiązuje lecz nie wstydzę się mówić, że się stęskniłam, że nie mogę się doczekać spotkania lub po prostu że kogoś kocham. Szczególnie obecnie, gdy jestem w środowisku w którym czuję się swobodnie. Nie bójmy się uczuć, no! 😀
A ja dodałabym jeszcze umiejętność szybkiego dochodzenia do siebie (jedyna nazwa jaka przyszła mi do głowy 😉 Taka łatwość zapominania smutnych chwil. Dla przykładu: rozbite kolano czy brak czegoś czego bardzo się chce to kilka wylanych łez i wrócenie do dalszej zabawy jakby nigdy nic. A my tymczasem często analizujemy, rozpatrujemy, wspominamy i się ciągle na nowo zadręczamy czymś co stało się w naszym życiu milion lat temu.
To prawda od dzieci można się wiele nauczyć. Szczerość, czułość i ta ogromna radość z najprostszych rzeczy 🙂
Ja bym dodała jeszcze, że dzieci nie obchodzi to co ktoś sobie pomyśli. Nie zastanawiają się za bardzo czy to co robią jest głupie, nie na miejscu i czy komuś to się nie spodoba. Po prostu robią to na co akurat mają ochotę i to jest piękne. Nie przejmują się opinią innych. Coś nie wyszło? Będą to robić aż wyjdzie. Dzieci to niesamowita skarbnica wiedzy. 🙂
Dzieci są najbardziej szczere na świecie i tak jak mówisz – wbrew pozorom można się od nich dużo nauczyć. Ostatnio pytam małego Dominika (lat trzy): Ciocia ma z tobą zostać i się bawić czy iść i pobawisz się sam? (Serio chciałam się z nim bawić na tym placu zabaw, bo były super huśtawki..) A Dominik odparł: Idź sobie. No i poszłam, proste. Szkoda, że nie potrafię być taka szczera i gdy coś mi się nie podoba głośno o tym powiedzieć. 🙂
Zdecydowanie, od dzieci wiele możemy się nauczyć… albo raczej przypomnieć sobie, co sami potrafiliśmy lata temu i (niestety) z czasem gdzieś nam umknęło. Szczerość, ciekawość, głośne domaganie się tego, czego chcemy… świetny wpis 🙂
Misia, lekcje się daje, a nie uczy. :*
A dzieciaki – tak, ale… mądrość jako nieskażenie. Nie trzeba szukać dzieci, żeby móc posłuchać swojego serca. Tylko dzieci mają ten plus, że najczęściej są głośniejsze niż serce. 😉
Ostatnio prowadziłam „konferencje” i akurat było to grono dzieci od 4 do 16 lat. W przerwie podeszła do mnie dziewczynka i zadała mi pytanie: „Czy pani ma na imię Wiola?” Ja na to, że tak. A ona: „Moja zmarła mama miała tak na imię”.
No i tak mnie zatkało, że w pierwszej sekundzie nie wiedziałam co odpowiedzieć. Dziecięca prosto powinna dla nas dorosłych być wzorem.
Wymagania stawiane przez świat i otoczenie sprawiły, że zatraciliśmy gdzieś wewnętrzne dziecko. Absolutnie się z Tobą zgadzam jeśli chodzi o okazywanie uczuć. Jeśli chodzi o upartość to mi zostało. Jak nie drzwiami to oknem, a jak nie to podkopem. 🙂 Zaś kwestia z dzieleniem. Jest tak jak piszesz. Kiedy nie mamy ochoty się dzielić to nie musimy tegi robić. Ale ja lubię to robić (oczywiście do pewnej osobistej granicy). Za to uważam, że bogaci ludzie skoro mogą dać więcej niż średniacy to powinni to rozważyć. Ale to jest kwestia życiowych priorytetów na poziomie rzecz materialna vs duchowość.
Uśmiechałam się czytając ten post. Dzieci to cud. I tylko tyle w tym komentarzu 🙂
Dzieci mają ten szczególny dar mówienia „NIE” i wcale się nie zastanawiają nad konsekwencjami. Są czasem szczere aż do bólu, ale to dobrze. Oczywiście trzeba kontrolować to, co mówią i tłumaczyć wiele rzeczy, żeby się nie zagalopowały, ale ta ich naturalność jest taka super. Kiedyś słyszałam, że jak ktoś jest lubiany przez dzieci to sam ma w sobie dużo z dziecka 🙂
Chyba coś z tym lubieniem jest rzeczywiście 🙂
Masz rację, też to sobie uświadamiam po każdej wizycie u moich siostrzeńców. Dla nich wszystko jest proste i klarowne i to jest piękne!
to jest wspaniałe, dużo się można tak nauczyć 🙂
Marta dokładnie Cię rozumiem. Mam 6 letnią córkę. ;)))
🙂
Marta od nie dawna czytam Twojego bloga, ale jestem bardzo zachwycona Twoimi wpisami. Są one bardzo dojrzałe i mądre. Zazdroszczę Ci takiego pozytywnego podejścia do życia. Tej Twojej radości i nadziei na lepsze i szczęśliwe życie. Ja nie mogę tego powiedzieć o swoim życiu.
Jestem i czuję się bardzo samotna, mam 19 lat i cały czas siedzę w domu bo koleżanki mają gdzieś, mają chłopaków i nie mają czasu na koleżanki. Nie pamiętają nawet o moich urodzinach. Czuję się taka samotna i pozbawiona chęci do życia. Chciałabym znaleźć jakiegoś chłopaka ale jestem za bardzo nieśmiała, a poza tym ja chyba ciągle kocham chłopaka z którym byłam 3 lata temu. Ale ja nie mogę z nim być bo ma dziewczynę. A poza tym odrzuciłam go kilka razy i nie chcę go znowu ranić. Nie mam żadnych marzeń planów na przyszłość, nie wiem czego chcę i pragnę. Moje życie jest takie nijakie.;(
Masz 19 lat, dużo czasu żeby wszystko się ułożyło 🙂
Głowa do góry!
Dzięki z wsparcie, mam nadzieję że niedługo się coś ułoży i wyjaśni.
Najważniejsze to nie myśleć o tym wszystkim 😉
Hej Ewelina, dziękuję za miłe słowa!
Co do Twojej samotności – studiujesz, pracujesz? Dobrze byłoby w Twoim wypadku zacząć robić coś nowego i dzięki temu poznać nowych ludzi 🙂 Np. iść na jakieś warsztaty w mieście czy coś w tym stylu. Poza tym, dobrodziejstwem dla osób nieśmiałych jest internet – jeśli masz jakieś zainteresowania, to znajdź jakieś forum, bloga, gdzie można porozmawiać o tym z innymi ludźmi. Mam kilkunastu dobrych znajomych, których poznałam przez internet i to się naprawdę sprawdza, takie znajomości wcale nie są gorsze 🙂
Od października zaczynam studia i mam nadzieję że moje życie się odmieni i stanie się bardziej kolorowe. Postaram się nie myśleć o tym wszystkim a szczególnie o tym że tak bardzo chciałabym mieć chłopaka, może to coś da i będę szczęśliwsza.
Dziękuję Matro za te miłe słowa.Podziwiam Cię za tą pogodę ducha i wiarę w lepsze jutro.;)
Uważamy, że dzieląc się z kimś czipsami w przyszłości wyciągniemy z tego jakiś pożytek, np. czipsa, albo zyskamy odrobinę szacunku w oczach innych, no bo w końcu się podzieliłem…
Dzieci nie mają problemu, bo chcą czipsy teraz.
Pytanie jest takie, czy warto żyć chwilą, bez względu na konsekwencje, czy lepiej być człowiekiem roztropnym, myśleć konsekwencjach i ulokować czipsy w odpowiednim człowieku?
Myślę, że można ulokować czipsy, jeśli chce się to zrobić, a nie dlatego, że np. tak wymaga od nas społeczeństwo czy jakaś presja. O to mi chodziło.
Niestety nie zawsze podzielenie się tym chipsem gwarantuje zwrot chipsa w przyszłości.
Nie podzielenie się też nie gwarantuje, że w przyszłości go kiedyś zyskamy.
Dlatego też trzeba dzielić się z odpowiednimi człowiekami.
Ale ja nie piszę o tym, aby się nie dzielić, tylko, że nie wszyscy będą później za to choćby wdzięczni.
Rozumiem 🙂 mnie znów chodzi o to, że z dwojga złego i tak lepiej się podzielić 🙂
Dzieciaki są niesamowite 🙂 Sama jestem nauczycielką, ale wiele razy zdarzyło się tak, że to właśnie te maluchy czegoś mnie nauczyły, coś mi pokazały. Wiele z nich ma w sobie taką prawdziwą, nieudawaną radość, zaufanie i szczerość. I dokładnie tak jak piszesz – to jak potrafią pokazywać sympatię jest niezwykłe i piękne. Dla nich to takie proste – podjeść, przytulić się i powiedzieć „kocham panią” 🙂
Czytelnikom, którzy Marty nie znają osobiście potwierdzam punkt trzeci – faktem jest, że ta bez powodu, sama z siebie, tak, o, dosyć często pisze komuś, że go lubi, że go kocha lub po prostu wysyła kocią naklejkę na fejsie <3 Nie lubię dzieci i irytuje mnie ich filozofia. Nie jestem z tych, których rozczula dziecięce podejście do życia. Dlatego z pierwszym punktem się nie zgadzam – nie wszystko jest możliwe, nie wszystko da się osiągnąć. Niech dzieciaki nie będą naiwne i nie żyją w różowej, mydlanej bańce, bo kiedy ona pęknie (a niewątpliwie stanie się to gdzieś w okolicy pierwszej gimnazjum), to rozbryzga się im na twarzy i boleśnie zaszczypie w oczy. Natomiast z dwoma pozostałymi punktami zgadzam się w stu procentach – przecież to logiczne, że nie podzielę się z nikim torebką za 60 tysięcy złotych… no i napiszę Marcie, tak, o, że ją lubię 🙂
Pod drugim punktem podpisuję się obiema rękoma! Od małego byłam uczona, że muszę się wszystkim dzielić bo tak trzeba i już. Wcale nie pomagał fakt, że jestem najstarsza z rodzeństwa i tym bardziej utrwalano we mnie ww. pogląd. To spowodowało, że nie umiem nic dla siebie tylko zachować bo mam wyrzuty sumienia. Ludzie wokół mnie raczej się nie dzielą ze mną ale ja czuję zawsze taki przymus i czasem dużo na tym tracę. Cały czas się uczę, że mi też należy się coś w całości i nie muszę mieć skrupułów nie oddając części
Co do trzeciego punktu to nie muszę się tym martwić, przynajmniej jeśli chodzi o kontakt z chłopakiem. Mam w sobie takie dziecięce odruchy, biegnę do niego i tulę się z całych sił w najmniej oczekiwanym przez niego momencie bo właśnie wtedy rozpiera mnie miłość tak silna, że mam łzy w oczach i dusi mnie aż czasami 😉 Po prostu wiem, że muszę dać temu upust bo czuję, że inaczej uczucia mnie rozsadzą. Jesteśmy ze sobą 4 lata ponad a ja nadal mam takie loty i podejrzewam, że na starość też mi to zostanie 😉
Mam identycznie jak Ty, zarówno pod względem dzielenia się (choć już zaczęłam pracować nad tym i myśleć zdrowo-egoistycznie) jak i relacji z narzeczonym 🙂 i też wątpię, aby mi to kiedykolwiek przeszło ;).
Chciałabym móc przez jeden dzień patrzeć oczyma dziecka po to właśnie by przypomnieć sobie, że 1. Nie ma rzeczy niemożliwych; 2. Nie ma czegoś takiego jak brak energii (nie wiem co te dzieci jedzą i piją ale mają tyle energii co stado koni); 3. Okazywanie uczuć jest tak łatwe (niechęci, nienawiści, miłości, szczerości) ; 4. Warto mieć marzenia, bo to motywuje nas do dążenia do celów i 5. Warto być kreatywnym.
A nie wydaje Wam się trochę, że to jest tak, że niektórym właśnie za łatwo przychodzi mówienie pewnych rzeczy? Chodzi mi o to, że niektórzy nadużywają pewnych słów. Co innego, kiedy ktoś jest pewien swoich uczuć, tego, co mówi. Jak dla mnie, jednak, nastąpiła dewaluacja wyznań typu „kocham cię”, mówienie tego co u niektórych jest teraz na porządku dziennym (gdzie nie zawsze, podkreślam, mówią to poważnie) i ja uważam, że nie powinno tak być.
Niemniej, przypomniałaś mi Marto tym wpisem jedno zdarzenie.
Przez rok dawałam korepetycje 8-letniej dziewczynce. Pewnego dnia przychodzę do niej i okazało się, że zmarł jej dziadek. Zaczęła mi o tym opowiadać, mówiła naprawdę bardzo dużo, ze szczegółami dotyczącymi tego jak to się stało (pozwoliłam jej na to, myślę sobie, dziecko przeżywa i chce się wygadać). Po tym jej słowotoku trwającym kilka minut, zapadła cisza. Początkowo nie wiedziałam, co powiedzieć. W końcu mówię: „Pewnie tęsknisz za dziadkiem…smutno ci bez niego, co?” Na co ona odpowiedziała z uśmiechem: „Nie, nie jest mi smutno. On cały czas mi pomaga i jest przy mnie”.
True story.
Pierwsze zdjęcie- Pałac Książęcy w Żaganiu! Moje kochane miasto <3