Wiesz, kim tak naprawdę jesteś? Tylko marną, zieloną kropką.Taką, która wstawia statusy, komentuje, dodaje zdjęcia z każdego wydarzenia i pierwsze co robi z rana, to włącza komputer dużym palcem u stopy. Kropką, która prędzej zniesie jajko, niż nie pochwali się w internecie oświadczynami. Taką, która wszystko robi tutaj i online, zamiast wyjść i nabrać świeżego powietrza do płuc.Kropką, która świeci się przy twoim nazwisku i oświadcza całemu światu, że oto, tu i teraz, jesteś dostępny. Szkoda, że nikogo to nie obchodzi. […]
Jesteś tylko małą kropką
Wiesz, kim tak naprawdę jesteś? Tylko marną, zieloną kropką.
Taką, która wstawia statusy, komentuje, dodaje zdjęcia z każdego wydarzenia i pierwsze co robi z rana, to włącza komputer dużym palcem u stopy. Kropką, która prędzej zniesie jajko, niż nie pochwali się w internecie oświadczynami. Taką, która wszystko robi tutaj i online, zamiast wyjść i nabrać świeżego powietrza do płuc.
Kropką, która świeci się przy twoim nazwisku i oświadcza całemu światu, że oto, tu i teraz, jesteś dostępny. Szkoda, że nikogo to nie obchodzi.
– Marta, co ty znowu robisz? – spytał Patryk, kiedy podczas oglądania filmy po raz setny chwyciłam do ręki telefon.
– Nic takiego – odpowiedziałam szybko – tylko sprawdzałam, czy nikt do mnie nie napisał na fejsie, wydawało mi się, że czuję wibracje.
Odłożyłam komórkę, tęsknie na nią zerkając. Nie przyznałam się, że przy okazji przejrzałam instagram, sprawdziłam fanpejdża, zerknęłam na maila i szybko otworzyłam komentarze pod najnowszą notką.
I wtedy coś mnie tknęło po raz pierwszy.
Olśniło mnie parę dni później, kiedy Nitka w najlepsze szalała po całym domu, biegając wszędzie z pluszową myszką w zębach i robiąc wesołe koziołki na podłodze. W końcu położyła się na plecach, złapała myszkę w dwie przednie łapy i z zadowoleniem znieruchomiała, wyglądając przy tym jak wypchane zwierzę.
Patryk zaśmiewał się do rozpuku. Zawołał mnie, żebym przyjrzała się durnemu kotu bliżej.
– Poczekaj, pobiegnę po aparat! – zawołałam, szybko chwytając pokrowiec – zrobię jej zdjęcie!
– Ale po co? – zapytał – przecież zaraz przestanie, chodź tutaj i się nie wygłupiaj!
Szarpiąc się ze smyczą przyczepioną do aparatu, starałam się wybrać odpowiedni kadr. – Bo będzie na fejsa! – odpowiedziałam.
Zapadła cisza.
Wtedy dopiero zrozumienie walnęło mnie z całej siły kijem w głowę, a do mojego małego mózgu dotarło, że chyba tak nie powinno być. Nie wszystko jest na pokaz.
A na pewno nie moje życie.
CIĄGLE ONLINE
Dochodzi do tego, że innych nie interesuje, co u ciebie, bo przecież wiedzą z twojego profilu. Nie muszą o nic pytać. Nie muszą zagadywać.
Jesteś tylko jedną z wielu zielonych kropek. Taką, do której się pisze z nudów. Albo kiedy czegoś potrzeba.




chyba nie jest ze mną aż tak źle, po tym co czytam u Ciebie 😉 zdarza mi się oglądać film/serial i na telefonie sprawdzać fb/insta itd ale tylko jak się nudzę, czyli jak jestem sama. Z reguły w towarzystwie zapominam o istnieniu internetu i drażni mnie gdy ktoś koło mnie jest tylko w połowie obecny.
Miałam przerwę w uzywaniu FB ok. półtora roku i… życie toczyło się w internecie. Znajomi robili wielkie oczy, kiedy mówiłam, że nie mam pojęcia, że ktoś tam się zaręczył/rozstał itd. I kurczę, czasem mi było głupio, że nie podeszłam do koleżanki pogratulować jej zmiany stanu cywilnego, tzn. robiłam to z opóźnionym zapłonem – jak ktoś mnie tą informacją w rozmowie poczęstował 😉
Druga sprawa: na urodziny dostałam mnóstwo FBowych życzeń – miłe to to nawet było. Dopiero jak sobie pomyślałam, że jakieś 70% ludzi nie złożyłoby mi tych życzeń osobiście, to jakoś smutno mi się zrobiło…
Podpisuję się pod Twoim postem rękami i nogami! Mnie też ostatnio dręczy to, że bez bez bloggera czy fejsa się już nie obejdę. Codziennie co najmniej półtora godziny zajmuje mi gapienie się w ekran komputera (Całe szczęście, że nie mam internetu w telefonie!) Muszę coś z tym zrobić, bo dni mijają mi w rekordowym tempie, nawet nie zauważam, kiedy znowu zaczyna się wieczór…
no właśnie. wszystko byłoby okej, gdyby nie to, że coraz częściej jest albo jedno albo drugie, oby jak najwięcej z nas znalazło złoty środek!
Właśnie dlatego na fejsie jestem cąły czas offline 😉 nikt mnie nie widzi, ja nikogo nie widzę i mam się dobrze.
Moim zdaniem wszystko jest dla ludzi – jeśli ktoś przesadza, to jasne, jest źle, ale facebook, kwejk, instagram, czy nawet ten uroczo-debilny snapchat nie są tragedią. Grunt to umieć z nich korzystać 😉
Podoba mi się porównanie do zielonych, nic nie znaczących kropek. To prawda, że fb zastąpił kontakty, tak samo jak to, że ma się na nim milion znajomych, a 3-4 prawdziwych przyjaciół.. Czy jestem od niego uzależniona? Nie sądzę, daję radę i bez paru tygodni na fb, bo mało mnie interesuje kto z kim, kto urodził itp. a dwa szkoda mi na niego czasu. Pozdrawiam!
Ostatnio na jednych z zajęć pozalekcyjnych robiliśmy test dotyczący tego, czy możemy przeżyć bez Internetu i w jakim stopniu jesteśmy uzależnieni od social media. Wyniki mnie przeraziły, bo mieć 90% to sporo, nawet bardzo. Dlatego postanowiłam coś zmienić, bo to straszne, że moje życie krąży wyłącznie wokół social media. Robię zdjęcia, niby dla samej siebie, a jednak dzielę się nimi na fejsie. Mam zły humor, niby chcę go poprawić, ale ćwierkam o tym. Spotykam moją idolkę, robię zdjęcie, które automatycznie ląduje na instagramie. A kiedy jem – snapuję do wszystkich. Jestem dzieckiem Internetu. Kiedy chwilowo mój router nie działa dostaję szału. Zapomniałam już, jak wielką przyjemność może sprawić czytanie książki, spacer lub całkowite odcięcie od Internetu na kilka godzin chociażby.
Dobrze prawisz, krzyknęłabym aż: polać jej, ale nie przechodźmy z jednego uzależnienia w kolejne. 😉
Ściskam, Marta:)
Mały wypadek? Aaa, co Ci się stało!? 😛 Ta notka dała mi wiele do myślenia… Ostatnio sama zauważam u siebie uzależnienie od fcb i internetu w ogóle. To straszne… Zamiast być narzędziem do kontaktu z ludźmi, pomocą w nauce, komputer stał się UZALEŻNIAJĄCĄ UŻYWKĄ. Ja mam fcb non stop włączonego w tle… Wstyd!
Po 4 latach posiadania konta na FB, postanowilam je usunac; Innych kont spolecznosciowych nie posiadam. Na poczatku bylo ciezko, mialam wrazenie, ze cos mnie omija (FOMO), ale teraz jest juz tylko lepiej. Mam wiecej czasu na ksiazki, na spotkania z „prawdziwymi” znajomymi i nie musze wiedziec wszystkiego o wszystkich, ani inni nie musza wiedziec tego o mnie.
Sama nie wrzucam masy zdjęć na fejsa, nie mam istagrama ale jestem uzależniona od ciągłego sprawdzania czy ktoś nie zostawił mi komentarza na blogu lub nie napisał na fejsie.
i ja również w to troche wpadłam, mysle ze bez jakiegoś mega przegięcia, ale smutne to trochę…
Trochę jakbym czytała o sobie. Też non stop sprawdzam focie na Insta, wpisy na Fejsie. Ale sama… bardzo mało się na tych portalach udzielam. Nie zaktualizowałam na przykład, że się zaręczyłam 😛 Nie wrzucam słodkich foci i tak dalej. W weekendy staram się nie korzystać z Internetu. Jednak na radykalny krok usunięcia konta na Fejsie bym się chyba nie zdecydowała. Jeszcze AŻ tak mnie chyba nie pochłonął 🙂
PS. A od zdjęć bobasów na głównej już mnie powoli krew zalewa 😀 albo zakładanie konta zwierzakowi… masakra.
Ja właśnie też nie chcę być „zieloną kropką”, dlatego stanełam w miejscu i staram sie nigdzie nie upubliczniać mojego życia prywatnego 🙂
Aż tak mnie fejsbuk i instagram nie wciągnął, a i na blogu jakoś coraz mniej mam chęć dzielenia się swoim życiem. I nadal wolę się spotkać na żywo z przyjaciółmi, niż z nimi pisać na czacie.
Chyba można z tego wyrosnąć, ale faktycznie warto zachować dystans do internetu, bo to swego rodzaju uzależnienie.
Pozdrowienia
Przeszedł mnie dreszcz… bo masz rację.
Ale się wstrzeliłaś, pobocznie ale jednak, w temat moich dzisiejszych zajęć. Dotyczył on tego, że w internecie dajemy zbyt wiele informacji o sobie, które później ktoś może wykorzystać przeciwko nam. Tyle, że chodziło o partnerów biznesowych, jak osiągają nad Tobą przewagę, bo dowiadują się np. z fejsa, że lubisz palić Marlboro i przypadkiem mają przy sobie paczkę akurat tych fajek, lubisz włoskie jedzenie i przypadkiem zabierają cię do włoskiej knajpy, wyrabiając sobie przewagę psychologiczną, sprawiają, że czujesz się im dłużny. (w zasadzie można powiedzieć, że wczoraj były te zajęcia ;D). tak apropos samych statusów etc.
zgadzam się! non stop on-line :/ to straszne!
dziwne,że kiedyś nie było internetu ani smartfonów i ludzie byli bardziej otwarci, spotykali się…
nie twierdzę,że sieć to zło ale na Boga pomyślmy trochę i tak jak mówisz nauczmy się organizować sobie czas,a nie żeby te wolne chwile organizował za nas fb :/
Oj ja często się łapie na tym, że jestem wiecznie online.
I przeraża mnie to, może czas to zmienić;)
takim jesteśmy pokoleniem… ile osób na moim fejsie wstawia TAKIE GŁUPOTY, że zastanawiam się, kto w ogóle ma przyjemność z oglądania tego? temat rzeka, miałam o tym pisać, ale mnie ubiegłaś 🙂 ja na szczęście nigdy nie byłam niewolnicą, mam fejsa, ale korzystam z niego bardziej jak z narzędzia komunikacyjnego, twitterom i instagramom mówię NIE 🙂
Dokładnie o tym miałam pisać ostatnio, ale wciąż coś mnie powstrzymywało. No wiesz, napiszesz „nie wiesz o mnie wszystkiego” to zaraz ludzie chcą właśnie wiedzieć wszystko 😉
Ale tak myślę, że głos w takiej dyskusji jest dobrym pomysłem. Za jakiś czas napiszę.
A ja lubię fejsa. Dzięki niemu mam kontakt z ludźmi, których nie widuję, bo mieszkają baaaaardzo daleko i wiem co się dzieje na uczelni – decyzje u nas podejmuje się na profilu filologii właśnie na fejsboczku. Poza tym, świetne są strony z newsami – o astronomii, literaturze, pisaniu, czytaniu czy nawet facebooki niektórych artystów. No, ale tak sobie myślę, że fejsa użytkuję w zdrowy sposób – nie mam zdjęć ani żadnych ważnych informacji, udzielam się głównie na pchlim targu i w akcjach charytatywnych i chyba w sumie tyle. To jest ta dobra strona fejsa.
Aż się wylogowałam 🙂
Jestem najlepszym przykładem, że żyję bez facebooka itp;-)
Pozdrawiam
Szkoda tak. Kiedyś mnóstwo czasu spędzałam na blogach i facebooku, ale potem – na szczęście – życie jakoś tak się poukładało, że zerkam raz, góra dwa razy dziennie, na ogół w telefonie, kiedy kwitnę w jakimś autobusie… A potem zaczyna się życie – takie prawdziwe. Ale „odwyk” sporo mnie kosztował…
myślałam że nowy wpis a tu zmiana tytułu 😛
Cieszę się, że mnie problem nie dotyczy. Fejsa nie mam, telefon muszę nacisnąć a nie smyrnąć, żeby coś się z nim zaczęło dziać. I chociaż moje życie towarzyskie nie jest już tak bujne i intensywne jak kiedyś, to przynajmniej go sobie nie rekompensuję substytutami.
Swoją drogą, zawsze mnie dziwił ten sieciowy ekshibicjonizm. Więcej – zniesmaczał. Ciekawe, czy ci ludzie (znam też takich) pomyśleli kiedyś, że może ich dzieci kiedyś powiedzą: kurde, mamo, po co ty mnie wszystkim pokazywałaś! Nie życzę sobie! Chociaż może dzisiejsze czerwone bobasy z facebooka nie będą już znały innego modelu zachowań. W końcu to ich rodzice są ostatnim pokoleniem, które pamięta czasy bez komputera. Skoro tym rodzicom tak odpija, tak ich pochłania, to czego będzie się można spodziewać po ich dzieciach?
Hmmm, opisałaś mnie chyba. Najbardziej siedzę na twitterze, potem fejs i na końcu instagram. Ale strasznie wkurzają mnie wieczne zamiany statusów związkow (po co to komu), zdjęcia całujących się par (może pokażecie jak uprawiacie seks?) i małych dzieci (wow, takie osoby publiczne…).
W Internecie poznałam świetnych ludzi, z którymi nie mam możliwości spotkania się za godzinę, dwie czy jutro, bo mieszkają za daleko, takie portale jednak ułatwiają kontakt. Ale robienie projektów na zajęcia przez fejsa to już dla mnie przesada.
Jestem pedagogiem, nie radzę sobie z e-młodzieżą nieobecną na półkoloniach, zajęciach, lekcjach, bo mam dzikie wrażenie, że mają przeglądarkę w głowie i dalej siedzą na fejsie nawet w offline’owym realowym życiu.
Ba! Sama się poddałam w walce o zażyłe kontakty bez FB.
No, przyznaję, że źle ze mną nie jest. Teraz nie piszę już bloga i prawie zniknęłam z internetu, ale… Brakuje mi tego. Sprawdzanie maila stało się dla mnie okropne, bo robię to co chwila. I nie mogę oderwać się od myśli, żeby wrócić do pisania bloga albo innego badziewia, które tylko pochłania mój czas. Nie mówię, że blogi są złe, bo są wspaniałe. Ale… Pochłaniają mi za dużo czasu. I dlaczego?
No tak co prawda to prawda… Masz całkowitą rację teraz każdy przeciętny zjadacz chleba ma facebooka,instagrama, ask, foursquare, twittera, linkedina i wiele więcej to straszne jak bardzo nasze życie staje się upubliczniane. Ale chyba taki jest flow, kultura podąża w tę stronę i albo się temu poddamy albo będziemy walczyć.