Ludzie kochają miłosne historie. Czytają o niespodziewanych romansach, oglądają ckliwe filmy, gdzie wszystko wygląda na złe, ale kończy się happy endem i chlipią, wzruszając się i osmarkaną chusteczką ocierając łzy. Ale czasami miłość wcale nie uderza cię od pierwszego wejrzenia kilofem i nie sprawia, że od razu latasz na skrzydłach, prawie jak Ikar, który i tak na końcu spierdzielił się do morza. Czasami potrzeba czasu, okoliczności… no, i małego grubego facia w pieluszce, który walnie strzałą tam i ówdzie. […]
Love story, czyli jak to się stało, że mam chłopaka
Ludzie kochają miłosne historie. Czytają o niespodziewanych romansach, oglądają ckliwe filmy, gdzie wszystko wygląda na złe, ale kończy się happy endem i chlipią, wzruszając się i osmarkaną chusteczką ocierając łzy. Ale czasami miłość wcale nie uderza cię od pierwszego wejrzenia kilofem i nie sprawia, że od razu latasz na skrzydłach, prawie jak Ikar, który i tak na końcu spierdzielił się do morza. Czasami potrzeba czasu, okoliczności… no, i małego grubego facia w pieluszce, który walnie strzałą tam i ówdzie.
ROZDZIAŁ PIERWSZY, CZYLI TAK JAK W KAŻDYM ROMANSIE, WSZYSTKO ZACZYNA SIĘ W SZKOLE
Z Patrykiem poznaliśmy się dokładnie pierwszego września 2009 roku. Skąd pamiętam? Może po prostu dlatego, że wtedy zaczęłam chodzić z nim do klasy. I nie, nie kryje się za tym jakaś wyciskająca łzy historia o tym, jak to on na mnie spojrzał na rozpoczęciu roku, ja na niego w klasie przy rozdawaniu planu lekcji i uderzyła nas strzała Amora z serduszkiem na końcu. Rozczarowanych przepraszam, drugiego Zmierzchu w tej notce nie będzie. Ani trochę.
Z biegiem czasu – dość dużo liści z drzew spadło, śniegu napadało, tygodni przeminęło i wódek przez studentów zostało wypitych, jak już ma być taki liryczny klimat – zaczęliśmy się kolegować. No wiecie, kolega, który nie sika na widok nowych butów i nie jest interesowny jak głodny kot przy misce, to całkiem miła odmiana od kontaktów z płcią żeńską. I chociaż moje koleżanki kochałam – i kocham dalej! – niczym Beyonce swoje kształty, to gadanie z kimś o zupełnie innym spojrzeniu na świat całkowicie się przydało.
Nie zmienia to faktu, że przez większość czasu sprzeczaliśmy się o jakieś pierdoły (on – przeciwnik szkoły, ja – zdobywczyni nagrody Kujona Roku w kategorii Najbardziej Napalona Na Naukę; on – podziwiający jakąś laskę z kwejka, ja – wmawiająca mu, że to sztuczne cycki i mina porażonej prądem fretki;) to nie ulega wątpliwości, że w magiczny sposób raczej oszczędzał mnie w swoich wrednych komentarzach, a ja potrafiłam do niego pisać z takimi pierdołami, że Google mogłoby się schować. I tak sobie żyliśmy, tworząc razem wspólną lożę szyderców i zajmując się obgadywaniem wszystkich ludzi na całym świecie, oprócz nas, oczywiście.
I teraz, jak w porządnej historii miłosnej, zekranizowanej specjalnie na Walentynki, albo napisanej w trzy miesiące i sprzedawanej w Biedronce w promocyjnej, jak zwykle cenie – 19,99 zł, co za okazja ludzie, co za okazja – powinno być BANG, BANG, fanfary i miłość znienacka.
No, powiedzmy, że mniej więcej tak to właśnie wyglądało.
ROZDZIAŁ DRUGI, CZYLI O TYM, ŻE OBOJE JESTEŚMY ŚLEPI JAK KURY
Po dwóch latach naszej znajomości, coś zaczęło się zmieniać. Zorientowałam się, że denerwuje mnie to, że on ciągle gada z tamtą dziewczyną; on z kolei zaczął namawiać mnie na przesiadywanie z nim do późna i gadanie o pierdołach. Docinki, które zazwyczaj sobie serwowaliśmy bez problemu, zrobiły się bardziej miłe i – co przerażało mnie w tamtej chwili – dość dwuznaczne. Jednak fakt, że ja myślałam, że jego serce należy do kogoś innego, a Patryk jest trochę ślepy i upośledzony jeśli chodzi o sprawy damsko-męskie i nie widział moich dość oczywistych – według mnie, rzecz jasna – zalotów, to wszystko stanęło w miejscu.
Więc przyjaźniliśmy się.
I przyjaźniliśmy.
I dalej przyjaźniliśmy.
I… och, cholera, to mogło zamienić się w jedną, wielką Modę na Sukces, w której raz flirtujemy, a raz obrażamy się na siebie lub udajemy, że mamy siebie w dupie, gdybym nie stwierdziła, że czas postąpić tak, jak każda kobieta ma w zwyczaju.
Czyli wziąć sprawy w swoje ręce i pokazać temu idiocie, że rysowanie w jego książce od angielskiego karnych… no, karnych obrazków, to wyraz uczucia, a nie mojej czystej wredoty.
ROZDZIAŁ TRZECI – JAK WRESZCIE SIĘ WKURZYŁAM I ZROBIŁAM PORZĄDEK
Jak już wspomniałam, akcja działa się tak zaskakująco szybko, jak rozciąganie gumy do żucia, i tak fascynująco, jak transmisja mistrzostw w szachach w kategorii emerytów i rencistów. Pewnego cudownego dnia leżeliśmy na łóżku i oglądaliśmy koncert, a atmosfera robiła się gęsta jak śmietana, na początku postanowiłam pójść za radą wszystkich ludzi w internecie i zastosować metodę małych kroków.
Przysunęłam się bliżej. Ponieważ Patryk prawdopodobnie uznał całą sytuację za grę z systemem turowym, bawił się po prostu w odzwierciedlanie moich poczynań.
Kiedy więc wreszcie leżałam oparta o jego klatkę piersiową i z zaniepokojeniem słuchałam jak jego serce wali niczym młot pneumatyczny – chociaż Patryk twierdzi, że wcale tak nie było i on nie wie, o co mi chodzi – dotarło do mnie, że w takim tempie, to zaczniemy się spotykać po siedemdziesiątce.
Więc wzięłam i go pocałowałam, w nadziei, że nie dostanę najżałośniejszego kosza w historii tego świata, wliczając w to rzucenie Aniston przez Brada Pitta.
Nie dostałam. Patryk z niebywałym entuzjazmem stwierdził, że odwzajemni pocałunek.
ROZDZIAŁ CZWARTY, CZYLI HAPPY END, JAK SĄDZĘ
No i na tym w sumie się kończy nasze love story, bo parę dni później wkroczyliśmy do szkoły trzymając się za rękę i gwarantując połowie naszych znajomych zbieranie szczęk z podłogi. I tak jest do teraz.
Co nie zmienia faktu, że dalej sprzeczamy się o tą laskę z kwejka. Jak dla mnie, to po prostu jest cała sztuczna, a poza tym ma brzuch jak w ciąży i jedną brew, więc sorry, ale nawet Mila Kunis w tym rozciągniętym dresie i miną a’la jestem pokemonem jest fajniejsza.
Patryk uważa inaczej. No cóż, niech sobie myśli co chce, jednak z tego co pamiętam, to ja robię posiłki na tej stancji….
na jego miejscu trzymałabym język za zębami.


śmiały mi się usta, śmiały mi się oczy i śmiał mi się nawet te moje pierwsze zmarszczki 🙂
niesamowita love story 🙂
kocham Twoje porównania <3
nic tylko życzyć hucznego ślubu i jeszcze huczniejszego wesela, co by goście tydzień ”dochodzili” po nim do siebie. wiele szczęścia, oby Wam się udało wszystko co sobie wymarzycie 🙂
O Chryste! 😀 Dziękuję, Bjeb (czy to z wdzięczności za walkę o prawa autorskie? :D).
;***
PS. Czy moje prośby FAKTYCZNIE są urocze? 😀
Ta była wybitnie urocza!
Uwielbiam Twój styl pisania, wszystkie porównania, te wszystkie niby wtrącenia i tak dalej 🙂 A i historia jest niczego sobie, więc szczęścia szczęścia i jeszcze raz miłości!
PS 2. No i ten, kocham Twoje wpisy, i ZNOWU czytałam Twój wpis na głos.
OMG, teraz to jestem bardzo szczęśliwa i bardzo mi miło!
Haha, uroczo! Wiesz, jeśli by się trzymać tego, iż podstawą porządnego związku jest przyjaźń to dotrwacie razem do końca życia. Chłopaki są dziwne… Najpierw Cię nie widzą, potem klasa si przerzedza i z 30 osób zostaje 13… W końcu się orientuje, że mu się podobasz, ale gdzież tam kulturalny podryw, lecimy chamskim dowcipem i niewybrednym humorkiem na temat Twojej z lekka pochlapanej herbatą bluzki. Po dwóch latach, koszu od niego i dla mnie, i ode mnie dla niego spotykamy się po lekcjach – bam. No to po kłopocie. Pozostaje tylko kochać chłopaka 😛 Nie jest źle. Achhh, kocham czytać Twoje posty, gdybym była Twoim pracodawcą dałabym Ci 300% podwyżki. 😀
Zostań moim pracodawcą, błagam! 😀
Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że najlepiej byś się spełniła pisząc… 😀
jak dla mnie tego typu love story są najlepsze, bo niby zwyczajne, ale jednak takie zwykłe rzeczy są najpiękniejsze 😉
Spoko – nie ma to jak dziewczyny pierwsze całujące! 😀 Choć z reguły to ja jestem szybszy w te klocki w mojej historii pocałunków ;d
Wspaniały post i wspaniała historia. Związek to przede wszystkim wielka i szczera przyjaźń, dlatego Wasz wydaje się być wybitnie udany 🙂 U mnie przyjaźń przyszła później, bo zaczęliśmy funkcjonować jako para krótko po tym, jak się poznaliśmy, ale i tak dość długo dajemy razem radę, bo to już ponad 3 lata 😉
Życzę Wam dużo fajnej ciepłej miłości i uśmiechu na twarzach – choć czytając Twoje wpisy o to jedno chyba nie muszę się obawiać !
jestem pod wrażeniem tego jak piszesz, czyta to się mega szybko i bardzo przyjemnie 😉 to pozostaje mi życzyć Wam szczęścia.
Ale z jednym muszę Ci przyznać rację – te laski z napompowanymi ustami i cycolindami są strasznie wkurzające! 😉
Cycolindy mnie rozbroiły, siedzę w pokoju i płaczę ze śmiechu… hahahaha!
dziękuję i pozdrawiam! 🙂
Fajny masz związek…:-)
I oby tak dalej…
Love story może niezbyt burzliwa, ale to właściwie lepiej. Historia jest fantastyczna i podejrzewam, że masa ludzi będzie wam zazdrościć. Gratuluję. 🙂
Świetnie opisałaś Wasze love story 🙂 Uśmiechałam się do monitora czytając notkę. Uwielbiam Twoje porównania 😀
Sama byłam ciekawa jak się poznaliście. Po prostu fajnie to wszystko wyglądało, pasujecie do siebie z tego co tutaj napisałaś 🙂
Ohh, cudowne. I te rozbudzające wyobraźnie porównania!
Szczęścia, szczęścia, szczęścia
Czyli warto być odważną 🙂
Fajny artykuł i jak zawsze z nutką uśmiechu i ironii.
Cieszyła mi się buzia przez cały czas, jak to czytałam 😀 Odwaga popłaca 😀
Szczęścia, bo co mogę powiedzieć 😀
Nie wiem, czy to Cię uraduje, ale nominowałam Cię do Liebstera 🙂 Szczegóły u mnie na blogu 🙂
Świetne love story 😉
W liceum miałam tylko siedmiu chłopaków w klasie i nie udało mi się niestety na żadnego załapać 😛
Czyli dziewczyny powinny brać sprawy w swoje ręce (usta?), bo na facetów liczyć nie można…
Brać w swoje usta brzmi dziwnie.. zostańmy przy rękach 😀
Zdałam sobie z tego sprawę tuż po tym, jak wcisnęłam „opublikuj”. 😛
rozmarzyłam się i poczułam jak 70 letnia baba 🙂
Prawdziwa Love stroy:)
Ja w sumie też wzięłam sprawy w swoje ręce. Ech, ci faceci, niby chcą, a działać się zaczną 😛 A historia jak z jakiegoś serialu (w pozytywnym sensie, oczywiście :D).
Prawda? Takie z nich kozaki (dobrze, że nie kapcie). No prawie jak z 90210 – tam też się wszyscy przyjaźnili, a potem parowali 😀
Podoba mi się Wasze Love Story. Wielkich życzeń składać nie będę, bo los bywa przekorny i złośliwy, ale oby tak dalej i myślę, że już to wyjdzie ok 😉
Myślałam że jesteś bardziej szalona;) a tu proszę jeżeli chodzi o sprawy uczuciowe to jesteś ostrożna:)
Bałam się, że jak on mnie nie lubi w ten sposób, to nie tylko dostanę kosza, ale stracę najlepszego kumpla na świecie 😀
Porównania wymiatają! <3
uśmiechałam się czytając to 😉 naprawdę piękne love story.życzę wam szczęścia ;*
Od dzisiaj będę to sobie czytać na odstresowanie po tym, jak zgraja nastolatek wypisze jaka to miłość jest bolesna, a ja przez „przypadek” to przeczytam 😉 Uśmiech, który zagościł mi na twarzy nie chce zejść i to Twoja wina! 😉 haha
Tak! Nie jestem sama. Też wzięłam kiedyś sprawy w swoje ręce bo czasami facet nie potrafi się zczaić (zrozumieć) o co chodzi… xD I nie żałuję, dzięki temu chyba można powiedzieć, że kobieta staje się odważniejsza… 🙂
ładna historia!
mój zakochał się we mnie gdy dowiedział się, że uwielbiam gwiezdne wojny, a moje serce zaczęło łomotać o klatkę piersiową gdy wyjąkał, że czyta książki jak jakiś napaleniec(nawet przełknęłam to, że fantastykę).
no a rozmawiać zaczęliśmy o tym, że pada deszcze – ambitnie -.-
ale lubię Twoje porównania i to tak ładnie – z przyjaźni; mnie tak nigdy nie wychodziło.
ps. mieszkacie razem? i czemu Patryk nie komentuje? 🙂
komentuje! ..czasami
Hmm wiec ja jestem jakaś inna bo nie chodze na filmy romantyczne ani nie czytam romansideł 🙂
jak byś była tak uprzejma i podesłała mi tę panią z kwejka:D Pośmiać się chciałam :>
___________________________
http://asanne.blogspot.com/
🙂 szczęściarz z Patryka, do siedemdziesiątki jeszcze tyle czasu…. 😛 Pozdrowionka!
guma balonówa 😀 Ale za to jak uroczo pozytywnie 😀
Fajnie się czyta takie historie 🙂
Życzę wam tyyyyluuuu lat szczęścia 🙂
Jeśli chodzi o pisarski fach – właśnie stałaś się moim guru.
Ten brak kosza jak najbardziej umilił mi spojrzenie na płeć „brzydką”. Chociaż znając życie, gdyby to mnie spotkała taka historia, rzeczywiście nie doczekałabym się związku przed siedemziesiątką… ^^
Też stwierdzam, że takie najprostsze historie są najlepsze. Ciekawe w swojej, na pozór, banalności. W końcu tak naprawdę każda znajomość jest wyjątkowa ;). … i każdy jej rozwój :).
A z przyjaźni pewnie bardzo często wychodzą dobre związki. Ale jednego przepisu przecież nie ma :D.
Nie będę odnosił się do przedstawionej tu historii miłosnej, bo nic ponadto, co już w komentarzach powiedzanie, nie mam do dodania. Natomiast podziwiam za odwagę pisania tak osobistych notek na blogu. Oby tylko nie namierzyli Cię w swoje macki nienasyceni hejterzy.
zazdroszczę, że umiałaś tak pięknie opisać Wasze love-story 😉 powodzenia 🙂 K.
Czytało się ciekawie, a pewnie ktoś obserwujący z boku umiałby dodać jeszcze parę interesujących niewerbalnych szczegółów Waszego poznawania i zbliżania się do siebie, ale mnie wystarczy Twoja opowieść! 🙂
Dziękuję
Sooo cute 🙂
Uwielbiam historyjki o początkach związków, Twoją również świetnie się czytało! Super z was para 🙂 Ja z moim chłopakiem poznaliśmy się na jego studniówce (byłam osobą towarzyszącą jego kolegi z klasy, a mojego znajomego jeszcze z czasów podstawówki). Było trochę jak w filmie – od razu między nami zaiskrzyło jak tylko się sobie przedstawiliśmy 😀